สาวใช้ของเสิ่นอิงก้าวขึ้นบันได คนเฝ้าประตูก็เดินออกมาจากด้านใน แล้วยืนขวางหน้าประตูไว้
สาวใช้แค่นเสียงเย็นชา “คุณหนูของพวกเรามาพบองค์รัชทายาท คนเฝ้าประตูตัวเล็ก ๆ อย่างเจ้ากล้าขวางหรือ”
คนเฝ้าประตูยิ้มอยู่บนใบหน้า แต่ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย “วันนี้องค์รัชทายาทไม่อยู่ในจวน”
เสิ่นอิงเลิกม่านเกี้ยวขึ้น สีหน้าของนางเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีด
นางไม่คิดเลยว่า ทุกวันนี้แม้แต่คนเฝ้าประตูก็ยังกล้าขวางนาง
หงเสี้ยวก้มหน้า ลอบเหลือบมองคุณหนูของตนด้วยหางตา ในใจรู้สึกซับซ้อนยิ่งนัก
องค์รัชทายาทรู้ทุกอย่างมานานแล้ว แม้แต่คนเฝ้าประตูก็ยังกล้าขวางคุณหนูไว้นอกประตู
แต่คุณหนูกลับยังเพ้อฝันว่าในใจองค์รัชทายาทมีนางอยู่
แต่เดิมข้างกายคุณหนูมีสาวใช้สี่คนที่เติบโตมาด้วยกัน
บัดนี้คนที่ถูกขายก็ถูกขาย คนที่ถูกตีจนตายก็ตาย เหลือเพียงนางคนเดียว
หากนางไม่คิดเผื่ออนาคตของตนเอง คนต่อไปที่จะตายก็คือนาง
เสิ่นอิงส่งสายตาให้สาวใช้
สาวใช้เข้าใจทันที เชิดคางขึ้นแล้วเอ่ยกับคนเฝ้าประตูว่า “ในเมื่อองค์รัชทายาทไม่อยู่ในจวน แล้วเสด็จไปที่ใด”
คนเฝ้าประตูหัวเราะ “องค์รัชทายาทจะเสด็จไปที่ใด ข้าซึ่งเป็นบ่าวจะกล้าถามได้อย่างไร คุณหนูหนิงเฉิ่นกลับมาใหม่อีกสักสองสามวันเถิด”
สีหน้าเสิ่นอิงพลันเย็นเยียบ นางสะบัดมือปล่อยม่านเกี้ยวลง “ไป”
นางอุตส่าห์ยอมก้มหัวมาหาถึงที่แล้ว แต่องค์รัชทายาทกลับไม่ยอมแม้แต่จะพบนาง
เกี้ยวถูกยกขึ้น แล้วเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างโคลงเคลง
เสิ่นอิงนั่งอยู่ด้านใน ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ ผ้าเช็ดหน้าในมือถูกบิดจนแทบขาด
นางเคยได้รับความอัปยศเช่นนี้เสียเมื่อไรกัน
แต่ก่อนทุกครั้งที่นางไปสำนักองค์รัชทายาท นางไม่เคยได้รับการต้อนรับเข้าไปทันทีหรอกหรือ
บัดนี้กลับกลายเป็นว่า แม้แต่คนเฝ้าประตูก็ยังกล้าแสดงสีหน้าใส่นาง
ขณะที่กำลังคิดอยู่ จู่ ๆ เกี้ยวก็หยุดลง