เชิงเซิงใช้มือข้างหนึ่งยันอยู่ข้างศีรษะของเซี้ยหวนหวน ดวงตาจับจ้องนางอย่างเร่าร้อน ก่อนจะก้มลงกัดข้อมือตัวเองหนึ่งที
หยดเลือดซึมออกมาจากบาดแผล เลือดนั้นเป็นสีแดงคล้ำ เข้มกว่าเลือดมนุษย์มาก ใต้แสงเทียนแทบจะดำสนิท
เชิงเซิงยื่นข้อมือไปจ่อริมฝีปากนาง “ดื่มลงไป”
เซี้ยหวนหวนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ปลายลิ้นเพิ่งแตะหยดเลือดนั้น ทั้งร่างก็ราวกับกลืนถ่านร้อนแดงเข้าไป ตั้งแต่ปลายลิ้นลงไปถึงลำคอ แล้วลามลงสู่กระเพาะ ร้อนแผดเผาไปตลอดทาง
ความเจ็บปวดทำให้น้ำตาของเซี้ยหวนหวนเอ่อทะลักออกมาในทันที นิ้วมือจิกลงบนแขนของเขา เล็บแทบฝังเข้าไปในเนื้อ
เชิงเซิงวางมืออีกข้างบนศีรษะนาง ตบเบา ๆ แล้วเอ่ยว่า “อดทนหน่อย เดี๋ยวก็หายแล้ว”
เชิงเซิงก้มลง เขี้ยวแนบกับลำคอด้านข้างของนาง วินาทีที่กัดทะลุผิวหนัง ความเจ็บปวดและความสุขอันรุนแรงก็ถาโถมเข้ามาพร้อมกัน
เซี้ยหวนหวนกำคอเสื้อของเขาไว้แน่น ร่างทั้งร่างสั่นระริกอยู่ในอ้อมแขนของเขา
เลือดทุกหยดที่เขาถ่ายทอดเข้ามาพุ่งพล่านอยู่ในเส้นเลือดของนาง ราวกับจะฉีกร่างนางออกเป็นชิ้น ๆ
เซี้ยหวนหวนไม่รู้ว่าตนเริ่มร้องไห้ตั้งแต่เมื่อใด น้ำตาผสมกับเหงื่อจนเส้นผมข้างขมับเปียกชุ่ม
นางแหงนหน้าขึ้น ลำคอแอ่นตึง แทบถูกทรมานจนเสียสติ
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด ความเจ็บปวดและความสุขอันรุนแรงนั้นจึงค่อย ๆ ทุเลาลง
เซี้ยหวนหวนนอนหมดแรงอยู่ในอ้อมแขนเขา หอบหายใจเฮือกใหญ่ เนื้อตัวเปียกชุ่ม