ดยุกหลายคนยืนอยู่ในโถงใหญ่ของปราสาทโบราณ กวาดสายตามองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นเงาของหญิงคนนั้น จึงพร้อมใจกันถอนหายใจด้วยความโล่งอก
พวกเขาสัมผัสได้ว่าภายในปราสาทโบราณแห่งนี้ยังมีกลิ่นอายของมนุษย์หลงเหลืออยู่
นั่นหมายความว่าเชิงเซิงยังไม่ได้มอบการอภิบาลเลือดครั้งแรกให้หญิงคนนั้น
มนุษย์ที่เขาไม่ยอมมอบการอภิบาลเลือดครั้งแรกให้ คงไม่ได้สำคัญถึงเพียงนั้นในใจเขา
ดยุกสตีเวนก้าวออกมาหนึ่งก้าว วางมือขวาไว้บนอกข้างขวา แล้วค้อมกายทำความเคารพอย่างนอบน้อม “ท่านเจ้าชายผู้ทรงเกียรติ พวกเรามาเยือนโดยไม่ได้แจ้งล่วงหน้า เพื่อมอบของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ท่าน”
เชิงเซิงขมวดคิ้ว มองพวกเขา
เขายังคงสวมเสื้อเชิ้ตสำหรับอยู่บ้าน แขนเสื้อพับขึ้นอย่างลวก ๆ ทั้งที่นั่งอยู่ แต่สายตาที่มองพวกเขากลับราวกับกำลังมองลงมาจากที่สูง
เชิงเซิงได้กลิ่นมนุษย์จากตัวคนเหล่านี้
เขาไม่เชื่อหรอกว่าดยุกทั้งห้าพร้อมใจกันมาที่นี่เพื่อแสดงไมตรีต่อเขา แม้ตอนนี้ชีวิตของพวกเขาจะอยู่ในกำมือเขา แต่พวกเขาก็ไม่มีทางยอมก้มหัวให้กันง่าย ๆ เช่นนี้
“ของขวัญอะไร?”
ดยุกสตีเวนปรบมือ
วินาทีถัดมา แวมไพร์หลายตนก็คุมตัวหญิงมนุษย์ห้าคนเดินเข้ามา
หญิงเหล่านั้นห่อไหล่ ก้มหน้า ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง ทั้งร่างสั่นเทาไปหมด
เชิงเซิงไม่ได้มองพวกนาง เขาขมวดคิ้วมองดยุกทั้งห้า ไม่เข้าใจว่าพวกเขากำลังคิดจะทำอะไรกัน
ดยุกสตีเวนยิ้มแล้วชี้ไปยังหญิงมนุษย์เหล่านั้น “นี่คือมนุษย์ที่พวกเราคัดเลือกมาให้ท่านโดยเฉพาะ หน้าตาคล้ายกับคนที่ท่านชอบอยู่ไม่น้อย หากท่านถูกใจ ก็รับพวกนางไว้ทั้งหมดเถิด”