สีหน้าตึงเครียดของท่านหญิงแห่งตระกูลเซี้ยคลายลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกลับมายิ้มแย้มดังเดิม นางเบี่ยงกายเปิดทาง “องค์หญิง เชิญด้านในเพคะ”
องค์หญิงองค์ที่เจ็ดสะบัดแขนเสื้อ แม้แต่เปลือกตาก็ไม่ยกขึ้น น้ำเสียงเกียจคร้านแต่แฝงอำนาจ “ข้าจะไปนั่งเล่นที่เรือนของพี่สาวเซี้ย ไม่ต้องการให้ใครมารบกวน ท่านหญิงแห่งตระกูลเซี้ย เข้าใจหรือไม่”
“ข้าน้อยเข้าใจเพคะ”
ท่านหญิงแห่งตระกูลเซี้ยพยักหน้าน้อย ๆ ก้มตายืนอยู่กับที่ มองเซี้ยหวนหวนกับองค์หญิงเดินเคียงกันเข้าไปในสำนักตระกูลเซี้ย เบื้องหลังยังมีบ่าวกลุ่มหนึ่งถือกล่องของขวัญตามมา นิ้วมือในแขนเสื้อของนางกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เซี้ยหวนหวนทำอะไรกันแน่ ถึงได้เข้าตาองค์หญิงเฉาหยางได้
องค์หญิงองค์ที่เจ็ดก้าวเข้าไปในเรือนเล็กอันห่างไกลแห่งนั้น เพียงก้าวเดียวก็ชะงักฝีเท้า
เรือนคับแคบ มีมอสขึ้นตามโคนกำแพง สีบนกรอบหน้าต่างหลุดลอกไปสองแห่ง
“เจ้าเป็นบุตรสาวคนโตของสายหลักตระกูลเซี้ย จะมาอยู่ในที่แบบนี้ได้อย่างไร” คิ้วขององค์หญิงองค์ที่เจ็ดเลิกขึ้น น้ำเสียงก็สูงขึ้นตาม
ในใจเซี้ยหวนหวนอบอุ่นขึ้น นางดึงองค์หญิงองค์ที่เจ็ดให้นั่งลง แล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยน “อย่าโกรธเลย ดูข้าแสดงกลให้เจ้าดูสิ”
นางหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา เป็นผ้าไหมสีขาวเรียบ มุมหนึ่งปักดอกอวี้หลันสีอ่อนเอาไว้
นางขยำผ้าเช็ดหน้าไว้ในฝ่ามือ กำแน่น แล้วคลี่ออกอีกครั้ง ระหว่างนิ้วก็มีดอกไม้ป่าดอกเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นมาอย่างไร้ที่มา กลีบสีขาว เกสรสีเหลือง สั่นไหวอยู่เล็กน้อย