เขาก้มหน้าลง จุมพิตนาง
เซี้ยหวนหวนถูกช่วงชิงลมหายใจไป พยายามเพ่งสายตาเพื่อมองใบหน้าที่อยู่ตรงหน้าให้ชัด
สองมือของนางยกขึ้นยันอกเย่จิ้งเสวียนโดยสัญชาตญาณ อยากผลักเขาออกไป
แต่เย่จิ้งเสวียนชิงกุมท้ายทอยของนางไว้ก่อน แล้วดึงนางทั้งตัวเข้ามาในอ้อมแขน
เซี้ยหวนหวนถูกจูบจนแทบหายใจไม่ออก สติที่เพิ่งรวบรวมกลับมาได้พลันแตกกระจายอีกครั้ง
นางถูกบังคับให้แหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย รับการกระทำที่ยิ่งทวีความเร่งร้อนของอีกฝ่าย
เย่จิ้งเสวียนยื่นมือออกไป ม่านเตียงพลันร่วงลงมา ในชั่วขณะนั้น โลกทั้งใบก็ถูกแบ่งออกเป็นสองฟาก
ด้านนอก แสงเทียนสลัว
ด้านใน เงามืดไหววูบ
*
เสิ่นอิงยืนอยู่บนหอเย็บปัก มองไปยังทิศทางของสำนักองค์รัชทายาท
ถึงตอนนี้ พิธีอภิเษกสมรสของพวกเขาคงเสร็จสิ้นแล้วกระมัง
นางหันกลับไปหยิบกรรไกร ตัดชุดเจ้าสาวที่ปักเองมาครึ่งปี รวมถึงผ้าคลุมหน้าลายเป็ดแมนดารินจนขาดวิ่นทั้งหมด
ผ้าแพรแดงกับดิ้นทองปะปนกัน กระจายเกลื่อนพื้น
นางโยนกรรไกรทิ้ง แล้วย่อตัวลงท่ามกลางเศษผ้าแพรแดงเต็มพื้น ขอบตาแดงก่ำ
คนที่นางรักมานานกว่าสิบปี วันนี้กลับแต่งงานกับผู้อื่น
กำหนดวันแต่งงานของเสิ่นอิงกับองค์โอรสองค์ใหญ่ก็ถูกกำหนดไว้แล้ว เป็นอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า
เสิ่นอิงเป็นคนทะนงตน ไม่ว่าสิ่งใดก็ต้องเอาไปเปรียบเทียบกับเซี้ยหวนหวน ชายาแห่งองค์รัชทายาท
องค์โอรสองค์ใหญ่เพื่อเอาใจนาง ถึงกับยอมตามใจนางทุกเรื่อง
พอดีกับที่ฮูหยินของฮ่อย่งติ้งจัดงานเลี้ยงวันเกิด เสิ่นอิงจึงแต่งกายหรูหราเป็นพิเศษไปร่วมงาน
งานเลี้ยงจัดขึ้นในสวน ประดับประดาโคมไฟและผ้าแพรหลากสี เหล่าขุนนางผู้มีบรรดาศักดิ์และฮูหยินทั่วราชธานีต่างมาร่วมงานกันครบครัน