เย่จิ้งเสวียนสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความกังวล หัวใจพลันเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งที
เขาคว้ามือของนางกลับมาโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วลูบไล้กระดูกข้อมือของนางเบา ๆ อย่างเผลอไผล
“ข้าไม่เป็นไร เจ้าอย่ากลัว”
องค์หญิงองค์ที่เจ็ดถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนหันไปมองเรือลำนั้นที่พุ่งชนเข้ามา สีหน้าพลันเคร่งขรึม
สาวใช้ที่อยู่ข้างกายก้าวออกมาทันที แล้วตะโกนเสียงดังว่า “เรือของบ้านไหนกัน กล้าดีอย่างไรมาชนเรือขององค์หญิง ไม่กลัวตายหรือ”
ม่านถูกเลิกขึ้น องค์โอรสองค์ใหญ่เดินออกมา ในมือถือพัดพับโบกไปมา ใบหน้าประดับรอยยิ้มเกียจคร้าน
“น้องหญิง เป็นพี่เอง คนบังคับเรือเป็นมือใหม่ เผลอควบคุมหางเสือพลาดไปชั่วขณะ จึงชนเรือของน้องหญิงเข้า น้องหญิงคงไม่โกรธองค์ราชาภิเษกผู้เป็นพี่หรอกกระมัง”
องค์หญิงองค์ที่เจ็ดกำลังจะเอ่ยปาก แต่เมื่อเห็นคนที่เดินตามออกมาด้านหลังองค์ราชาภิเษกผู้เป็นพี่ นางก็ชะงักงันไปทั้งตัว
เสิ่นอิงเดินออกมาจากห้องโดยสาร ดวงตาแดงก่ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยโทสะที่กดกลั้นไว้ไม่อยู่ สายตาจ้องเขม็งไปยังคนที่อยู่ด้านหลังนาง
เสิ่นอิงหรือ?
เหตุใดนางจึงอยู่กับองค์ราชาภิเษกผู้เป็นพี่?
สายตาของเสิ่นอิงมองข้ามองค์หญิงองค์ที่เจ็ดไป หยุดอยู่บนตัวเย่จิ้งเสวียน ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงประชดประชันว่า “องค์รัชทายาท ไม่ได้พบกันเสียนาน บัดนี้มีหญิงงามอยู่ในอ้อมอก คงลืมคนเก่าไปหมดแล้วกระมัง”