บนเรือที่อยู่ไม่ไกล เสิ่นอิงจ้องแผ่นหลังริมฝั่งเขม็ง
ท่านองค์ที่ครั้งหนึ่งมีเพียงนางอยู่ในสายตา บัดนี้กลับมีแต่ผู้อื่นอยู่เต็มหัวใจ
นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้
องค์โอรสองค์ใหญ่ก้าวเข้ามายืนเคียงข้างนาง “เห็นหรือยัง เมื่อใดที่ตัดใจได้ ในใจก็จะรู้สึกดีขึ้นเอง”
เสิ่นอิงหันมามองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ
ช่วงหลายวันนี้องค์โอรสองค์ใหญ่อยู่เคียงข้างนางมาตลอด เมื่อครู่นางเห็นองค์รัชทายาทแล้วรู้สึกปวดใจ ก็เป็นเขาที่สั่งให้เรือแล่นชนเข้าไป
จู่ ๆ ความน้อยใจก็เอ่อท้นขึ้นมา นางโผเข้าซบอกองค์โอรสองค์ใหญ่ “เขาจะไปรักคนอื่นได้อย่างไร... จะดีกับคนอื่นขนาดนั้นได้อย่างไร...”
องค์โอรสองค์ใหญ่ยกมือขึ้นตบหลังนางเบา ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า คางวางบนกระหม่อมของนาง ทว่าสายตากลับสงบนิ่งผิดปกติ
“ข้าเองก็คาดไม่ถึงว่าองค์รัชทายาทจะเป็นคนตื้นเขินที่มองแต่ใบหน้า”
*
เซี้ยหวนหวนตื่นขึ้นมา เห็นม่านเตียงที่คุ้นตา จึงลุกขึ้นนั่งแล้วคลำศีรษะ
“ระบบ ฉันไม่ได้ดื่มเหล้าอยู่บนเรือหรอกหรือ แล้วกลับมาได้อย่างไร?”
【คุณดื่มไวน์ผลไม้ไปไม่กี่จอกก็เมาแล้ว พูดเพียงไม่กี่คำก็ทำให้ชายหลักมึนงงจนไม่รู้ทิศทาง เขาแทบอยากควักหัวใจออกมาให้คุณเลย】
เซี้ยหวนหวนยกมือนวดขมับ เศษเสี้ยวความทรงจำที่ยังหลงเหลือค่อย ๆ ผุดขึ้นมาเป็นระยะ
ดูเหมือนนางจะพูดไปตั้งหลายเรื่อง แต่กลับลืมหมดแล้ว
ยังดีที่ระบบเล่าอย่างออกรสออกชาติว่า หลังจากนางเมาแล้วทำอะไรไปบ้าง
นางตัดสินใจทันที ลงจากเตียง เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดสะอาด แล้วตรงไปยังเรือนของท่านหญิงแห่งตระกูลเซี้ย
เซี้ยจิ้งชูนั่งดื่มชาอยู่ข้างท่านหญิงแห่งตระกูลเซี้ย พอเห็นเซี้ยหวนหวนเดินเข้ามา ก็หันหน้าหนีไปอีกทางทันที
สีหน้าของท่านหญิงแห่งตระกูลเซี้ยก็เรียบเฉยเช่นกัน