【โฮสต์ เจ้าคิดจะยอมรับการอภิบาลเลือดครั้งแรกจากพระเอกเมื่อไร? เจ้าไม่รู้หรอกว่า ดยุกทั้งห้าคิดอุบายเลว ๆ ขึ้นมาได้ ตั้งใจจะหาผู้หญิงสักหลายคนที่หน้าตา รูปร่าง และบุคลิกใกล้เคียงกับเจ้า มาแทนที่เจ้า】
เซี้ยหวนหวนกำลังก้มหน้าตัดแต่งกิ่งใบของดอกไลเซียนทัสอยู่ พอได้ยินเช่นนั้น สีหน้าก็ยังไม่เปลี่ยน “ให้พวกเขาหาไปเถอะ นี่อาจเป็นโอกาสก็ได้”
【โฮสต์มีความคิดอะไรอีกแล้วหรือ?】
เซี้ยหวนหวนไม่ตอบ เสียบดอกไลเซียนทัสก้านสุดท้ายลงในช่อดอกไม้ ห่อด้วยกระดาษคราฟต์ แล้วใช้เชือกปอผูกเป็นปมอย่างคล่องแคล่ว
ขณะนั้น กระดิ่งลมที่แขวนอยู่บนประตูกระจกก็ดังกรุ๋งกริ๋งขึ้นหนึ่งครั้ง
เซี้ยหวนหวนเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเชิงเซิงผลักประตูเดินเข้ามา
นางยิ้มให้เขา ดวงตาและคิ้วคลี่ยิ้มสดใส “มาแล้วหรือ”
เชิงเซิงยืนอยู่ตรงประตู เห็นนางอุ้มช่อดอกไม้ที่เพิ่งห่อเสร็จ แสงไฟส่องลงบนใบหน้า ทำให้รอยยิ้มนั้นดูอบอุ่นละมุน ราวกับร้านดอกไม้ทั้งร้านสว่างไสวขึ้นด้วยนางเพียงคนเดียว
ไม่ว่าเมื่อไร ขอเพียงได้เห็นรอยยิ้มของนาง เขาก็อดหวั่นไหวไม่ได้
เชิงเซิงถามว่า “งานเสร็จหรือยัง?”
เซี้ยหวนหวนส่งช่อดอกไม้ให้พนักงานที่อยู่ข้าง ๆ กำชับเรื่องการจัดส่งสองสามคำ จากนั้นจึงหันไปเก็บกรรไกรกับผ้ากันเปื้อนเข้าตู้