เย็นวันอังคาร
รถของซ่งตู้ชวนจอดอยู่หน้าวิลล่า เขาเอียงตัวมาลูบศีรษะเซี้ยหวนหวนเบา ๆ “พรุ่งนี้เช้าฉันจะมารับเธอ”
“ได้ค่ะ” เธอจับมือเขาไว้ ก้มลงถูแก้มกับฝ่ามือเบา ๆ แล้วจูบลงไปแผ่ว ๆ “ฉันจะรอให้คุณมารับนะคะ”
เธอลงจากรถแล้วโบกมือให้เขา
เมื่อมองดูรถแล่นหายลับไปในความมืด เซี้ยหวนหวนจึงหันหลังเดินเข้าบ้าน
เพิ่งก้าวเข้าประตูบ้าน เซี้ยหวนหวนก็เห็นเซี้ยฉงงวยนั่งอยู่กับแม่
หลี่อวี่นั่งอยู่บนโซฟา พอเห็นเธอก็ยิ้มพลางโบกมือเรียก “หวนหวนกลับมาแล้วเหรอ มานั่งนี่สิ ฉงงวยบอกว่าอยากชวนพวกเราไปช้อปปิ้งด้วยกัน เธอไปด้วยกันนะ”
เซี้ยหวนหวนมองไปทางเซี้ยฉงงวย
แววตาของเซี้ยฉงงวยวูบไหว ก่อนจะหลบสายตาของเธอ
เซี้ยหวนหวนเดินเข้าไปนั่งข้างหลี่อวี่
หลี่อวี่จับมือลูกสาวไว้คนละข้าง รอยยิ้มบนใบหน้ากดไว้ไม่อยู่
“หวนหวน เธออยากไปไหม”
เซี้ยหวนหวนถอนหายใจในใจ
แม่ยังคงฝันว่าลูกสาวทั้งสองจะกลับมาคืนดีกันเหมือนเดิม
น่าเสียดายที่สักวันความฝันนี้ก็ต้องตื่นขึ้นมา
เซี้ยหวนหวนส่ายหน้าแล้วบอกว่า “ไม่ดีกว่าค่ะ พรุ่งนี้ฉันต้องไปทำงานต่างจังหวัด อยากพักผ่อนแต่เนิ่น ๆ”
สีหน้าของหลี่อวี่หม่นลงอย่างเห็นได้ชัด “ถ้าอย่างนั้นก็พักผ่อนให้ดีนะ...”
เซี้ยฉงงวยพูดแทรกขึ้นมา “เซี้ยหวนหวน ช่วงที่ฉันย้ายออกไป ฉันคิดอะไรหลายอย่าง ฉันเคยทำผิดพลาดไปมากมาย เธอให้โอกาสฉันชดเชยได้ไหม”