เซี้ยหวนหวนนั่งข้างอันอัน ใช้นิ้วกดลงเบา ๆ แล้วพูดว่า “ตรงนี้ ลองใช้แรงจากปลายนิ้วดู อย่าใช้ข้อมือ ใช่ แบบนี้แหละ”
อันอันทำตามอย่างว่าง่าย เมื่อนิ้วกดลงไป เสียงที่ได้ก็ใสกังวานกว่าเมื่อครู่มากจริง ๆ
เซี้ยหวนหวนพยักหน้าอย่างพอใจ “เล่นได้ดีมาก แต่เมื่อกี้จังหวะตรงนี้ช้าไปครึ่งจังหวะ เรามาลองใหม่โดยใช้เครื่องเคาะจังหวะกันนะ”
เธอปรับเครื่องเคาะจังหวะให้ได้ความเร็วที่เหมาะสม แล้ววางไว้บนที่วางโน้ตเพลง
อันอันสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเล่นตามจังหวะอีกครั้ง คราวนี้ไม่พลาดแม้แต่จังหวะเดียว
สวี่ซูเหยียนนั่งอยู่บนโซฟาข้าง ๆ มองทั้งคู่ด้วยแววตาอ่อนโยนและตั้งใจ
แสงจากนอกหน้าต่างบานใหญ่สาดเฉียงเข้ามา ตกกระทบใบหน้าด้านข้างของเซี้ยหวนหวนกับมือเล็ก ๆ ของอันอัน
ยามเธอพูด น้ำเสียงแผ่วเบา อันอันฟังอย่างตั้งใจ ศีรษะน้อย ๆ ขยับตามจังหวะขึ้นลงไม่หยุด
สวี่ซูเหยียนเหลือบมองเวลา แล้วพบว่าผ่านไปสี่สิบนาทีแล้ว
หลังอันอันเล่นท่อนสุดท้ายจบ สวี่ซูเหยียนก็ลุกขึ้นพูดว่า “เรียนมา 40 นาทีแล้ว พักกันสักหน่อย ให้ทั้งสายตาและมือผ่อนคลายบ้าง”
ถานหวยอันหันไปมองคุณน้าอย่างประหลาดใจ
ครั้งหนึ่งครูเปียโนมาสอนเขาที่บ้าน คุณน้าก็อยู่ด้วย
ตอนนั้นเขางอแงขอพัก แต่คุณน้ากลับพูดว่า “ทำอะไรก็ต้องมีสมาธิ นักเปียโนบางคนนั่งเล่นทีละสามสี่ชั่วโมง ถ้าอยากสร้างชื่อในวงการเปียโน ก็ต้องพยายามให้มากกว่าคนอื่น”
แต่วันนี้คุณน้ากลับเป็นฝ่ายบอกให้เขาพักก่อนเสียเอง
เขาเผลอมองออกไปนอกหน้าต่าง
ดวงอาทิตย์ก็ไม่ได้ขึ้นทางทิศตะวันตกเสียหน่อย