ซ่งตู้ชวนมองเซี้ยหวนหวนที่ถูกหลี่อวี่โอบไว้ในอ้อมแขน
นางหลับตาลงอย่างเจ็บปวด คิ้วขมวดแน่น
ภายใต้แสงไฟสีเหลืองอบอุ่นในห้องรับแขก ใบหน้านั้นงดงามจนผู้คนละสายตาไม่ได้
นางเติบโตมาในครอบครัวแบบนั้น แต่ยังอาศัยความสามารถของตัวเองสอบเข้ามหาวิทยาลัยชิงต้าได้ และค่อย ๆ ก้าวออกมาทีละก้าว
หากเป็นเขา เขาก็ไม่กล้ารับประกันว่าตัวเองจะทำได้
ส่วนคำพูดอย่าง “หาเศรษฐีรุ่นสองสักคนแต่งงานด้วย” นั่น ก็เป็นเพียงคำโกหกที่นางพูดเพื่อเอาชีวิตรอดและหนีออกมาจากบ่อโคลนนั้นเท่านั้น
ถ้านางอยากแต่งงานกับคนรวยสักคนจริง ๆ ด้วยหน้าตาแบบนี้ นางคงทำสำเร็จไปนานแล้ว ยังจะต้องตากแดดร้อน ๆ ออกไปยื่นเรซูเม่ทั่วทุกที่ทำไม
เซี้ยฉงงวยโกรธจนอกกระเพื่อมแรง เสียงแหลมเอ่ยว่า “ตู้ชวน คุณมาหาฉันใช่ไหม มีอะไรเราขึ้นไปคุยกันข้างบนเถอะ”
ซ่งตู้ชวนตอบว่า “ไม่ใช่ครับ ผมมาหาคุณเซี้ย เลขานุการ”
“คุณเซี้ย เลขานุการ?” เซี้ยฉงงวยเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงหันขวับไปมองเซี้ยหวนหวน “เซี้ยหวนหวนเป็นเลขานุการของคุณเหรอ?”