ผู้ช่วยวางเอกสารสามชุดแผ่ลงบนโต๊ะ แล้วยื่นปากกาเซ็นชื่อให้ซ่งตู้ชวน
แต่ซ่งตู้ชวนกลับมองไปทางหนึ่ง ไม่ได้ยื่นมือไปรับปากกา
ผู้ช่วยรออยู่ครู่หนึ่ง พอเห็นว่าผิดปกติจึงเงยหน้ามองตามสายตาเขา ก็เห็นเซี้ยหวนหวนกำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่ด้านนอก
มุมปากของผู้ช่วยกระตุก
วันนี้นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่เขาเห็นประธานซ่งแอบมองเลขาเซี้ย
ผู้ช่วยกระแอมเบา ๆ “ประธานซ่งครับ เอกสารพวกนี้มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ”
ซ่งตู้ชวนถึงได้สติ รับปากกามาเซ็นชื่อจนเสร็จ แล้วปิดฝาปากกา
เขาลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “อีกสักครู่ที่จะพบประธานหลี่ ให้เลขาเซี้ยไปกับผมด้วย”
ผู้ช่วยชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วลองถามหยั่งเชิง “ประธานซ่งครับ แล้วผมต้องไปด้วยไหมครับ”
“คุณต้องไปอยู่แล้ว ถ้ามีตรงไหนที่เธอทำได้ไม่ดี คุณก็ช่วยสอนเธอ”
“ครับ” ผู้ช่วยพยักหน้า แต่ในใจก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
ด้วยสถานะของเลขาเซี้ยแล้ว การเป็นเลขานุการอย่างมากก็คงแค่ปีสองปี ก่อนจะกลับไปทำงานที่ตระกูลเซี้ย
ถ้าเขาสอนเธอให้ดี ไม่แน่ว่าหลังจากเลขาเซี้ยกลับไปตระกูลเซี้ยแล้ว เธออาจจะยังจำบุญคุณเขาได้
ผู้ช่วยเปิดประตูออกมา เดินไปที่โต๊ะทำงานของเซี้ยหวนหวนแล้วพูดว่า “เลขาเซี้ย เตรียมตัวหน่อยนะครับ บ่ายนี้คุณต้องเข้าร่วมประชุมด้วย”
“ค่ะ”
ราวบ่ายสองโมง
ซ่งตู้ชวนที่เพิ่งงีบไปครึ่งชั่วโมงเดินออกจากห้องทำงาน
เขาเดินมาที่โต๊ะทำงานของเซี้ยหวนหวน แล้วยกมือขึ้นดูเวลา
เซี้ยหวนหวนหยิบกล่องทรงยาวเรียวออกมาจากลิ้นชัก พอเปิดออกก็เห็นเนกไทสีน้ำเงินเข้ม ผิวผ้ามันวาวอย่างเรียบหรูและไม่ฉูดฉาด
เธอเดินมาหาซ่งตู้ชวนแล้วพูดว่า “ประธานซ่ง เปลี่ยนเป็นเส้นนี้เถอะค่ะ เข้ากับโอกาสวันนี้มากกว่า”
ซ่งตู้ชวนก้มมองเนกไทที่ตัวเองสวมอยู่ อาจเพราะตอนงีบหลับทับจนยับ บนเนกไทจึงมีรอยยับอยู่หลายรอย