ซ่งฮว่ายกซุปมาสองชาม ก่อนส่งชามหนึ่งให้โอวหยางซี
โอวหยางซีรับด้วยสองมือแล้วกล่าวว่า “ขอบคุณครับคุณน้า”
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก นี่เป็นซุปที่หวนหวนชอบที่สุด เธอลองชิมดูด้วยนะว่าถูกปากไหม”
ซ่งฮว่าพูดพลางยกซุปอีกชามขึ้น เป่าให้เย็นลงแล้วส่งให้เซี่ยหวนหวน “ระวังร้อนนะ ช่วงที่มาเมืองเอสเธอผอมลงไปตั้งเยอะ ฉันบอกให้ป้าจางมาดูแลเธอแล้ว จะได้มีอะไรกินตอนดึก กลับมาก็ยังได้กินมื้อดึกบ้าง ส่วนอาหารเช้าที่ซื้อข้างนอกก็ไม่ดีต่อสุขภาพ เธอก็ไม่ยอม”
“แม่ หนูอยากให้ป้าจางดูแลแม่นี่นา แม่กับพ่อหาเวลามาเยี่ยมหนูก็พอแล้วค่ะ”
“เธอนี่นะ” ซ่งฮว่ายิ้มอย่างจนใจ
โอวหยางซีประคองชามซุป มองภาพแม่ลูกที่ต่างห่วงใยกันแล้วรู้สึกยินดีแทนเซี่ยหวนหวน
พ่อแม่ของเธอรักเธอมากจริง ๆ
สุดสัปดาห์ถัดมา พ่อแม่ของเซี่ยหวนหวนอยู่ด้วย พวกเขาจึงไม่ได้ออกไปกินข้าวข้างนอก
ซ่งฮว่ามักเรียกโอวหยางซีให้มากินด้วยกันเสมอ
คืนวันอาทิตย์ เซี่ยหวนหวนกับโอวหยางซีนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องรับแขก ส่วนเซี่ยฉงกวงกับซ่งฮว่ากำลังใช้คอมพิวเตอร์จัดการธุระของบริษัท
ทันใดนั้น ระบบก็เอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน【โฮสต์ โอวหยางจ้านตรวจพบแล้วว่าตัวเองเป็นหมัน เขารู้ว่าเด็กที่เลี้ยงมาตั้งแต่เล็กไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ถึงได้นึกถึงโอวหยางซี ตอนนี้เขาส่งคนไปสืบเรื่องโอวหยางซีแล้ว อย่างช้าก็ไม่เกินคืนนี้ก็คงรู้เรื่อง】
เซี่ยหวนหวนเงยหน้ามองโอวหยางซีที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม