โอวหยางจ้านเหลือบมองเซี้ยหวนหวน เลิกคิ้วขึ้น ก่อนหันไปพูดกับโอวหยางซีว่า “นี่แฟนสาวตัวน้อยของนายสินะ สมกับเป็นลูกฉันจริง ๆ อายุยังน้อยก็มีสาว ๆ ชอบตั้งเยอะแล้ว”
โอวหยางซีก้าวมาขวางหน้าเซี้ยหวนหวนโดยไม่รู้ตัว แล้วจ้องเขาอย่างระแวดระวัง
โอวหยางจ้านยักไหล่ “มองฉันแบบนั้นหมายความว่ายังไง? ฉันยังไม่เลวทรามถึงขั้นคิดจะทำอะไรเด็กหรอก”
“เชื่อฟังแล้วตามฉันไปดี ๆ ไม่อย่างนั้น ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำอะไรลงไป”
คำพูดนี้เป็นคำขู่ชัด ๆ
เขาจ้องโอวหยางจ้านเขม็ง พลันตระหนักได้ว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าอีกฝ่าย ตัวเองก็เป็นเหมือนมดที่ถูกบี้ตายได้ง่าย ๆ
ไร้เรี่ยวแรงไม่ต่างจากตอนเด็ก ๆ หรือเวลาต้องเผชิญหน้ากับพวกผู้ใหญ่ที่คอยรังแกเขา
จู่ ๆ เขาก็ตระหนักว่าเล่ห์เหลี่ยมเล็กน้อยของตัวเองไม่มีความหมายเลยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับอำนาจและเงินตราอันเหนือชั้น
โอวหยางซีกัดฟันพูดว่า “ปล่อยเธอ แล้วฉันจะไปกับคุณ”
โอวหยางจ้านพยักหน้าพอใจ “อย่างนี้สิถึงจะว่าง่าย ทำตัวดี ๆ แล้วฉันจะไม่ทำอะไรนายหรอก แค่อยากตรวจสอบบางเรื่องให้แน่ใจเท่านั้น”
เขามองโอวหยางซี แววตาซับซ้อนเล็กน้อย
พวกเขาไม่ได้เจอกันมาหลายปี แน่นอนว่าไม่มีความผูกพันพ่อลูกอะไรทั้งนั้น
เขาแค่รู้สึกทอดถอนใจ ลูกชายที่เมื่อก่อนเขาประกาศกร้าวว่าอย่างไรก็ไม่มีวันยอมรับ กลับอาจเป็นลูกแท้ ๆ เพียงคนเดียวของเขา
ตอนนั้นไป๋ซีเอาผลตรวจดีเอ็นเอมาให้เขาดู แต่ผลตรวจนั้นไป๋ซีเป็นคนทำ เขาจึงไม่เชื่อ
เขาต้องพาโอวหยางซีไปตรวจด้วยตัวเอง และต้องเห็นผลออกมากับตาตัวเองถึงจะวางใจได้
เซี้ยหวนหวนขึ้นเสียงพูดว่า “โอวหยางซี ฉันจะไปกับนายด้วย!”
โอวหยางจ้านเลิกคิ้วอย่างสนใจ “โอ้ ได้สิ งั้นก็ตามมาด้วยกันเลย”
เขาไม่ได้เห็นเด็กสาวตัวเล็ก ๆ อยู่ในสายตาเลยสักนิด อีกทั้งยังดูออกว่าโอวหยางซีให้ความสำคัญกับเธอมาก