ตอนเที่ยงสิบเอ็ดโมงครึ่ง เซี้ยหวนหวนกับเจียงเชินเดินออกมาจากร้านดอกไม้ตามกันมา
เธอหันกลับไปถามว่า “เจียงเชิน แกคิดจะกินอะไร”
เจียงเชินยืดเส้นยืดสายแล้วพูดว่า “กินหม่าล่าทั่งดีไหม ไม่ได้กินมาหลายวันแล้ว ไปด้วยกันไหม”
เซี้ยหวนหวนกำลังจะตอบ แต่พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเชิงเซิงยืนอยู่ไม่ไกล
ดวงตาของเธอพลันเป็นประกาย เธอเดินไม่กี่ก้าวไปหยุดตรงหน้าเขา “เชิงเซิง มาทำไมเหรอ”
เชิงเซิงมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะมองข้ามไหล่เธอไปทางเจียงเชินที่เดินตามหลังมา
เขาเก็บสายตากลับมาอย่างไม่ใส่ใจ แล้วหันไปพูดกับเซี้ยหวนหวนว่า “มาทานข้าวเป็นเพื่อนพี่ครับ”
“อยากกินอะไรล่ะ”
“อะไรก็ได้ครับ แล้วแต่พี่อยากกิน”
เซี้ยหวนหวนเอียงคอคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ข้าง ๆ นี้มีร้านซูปเนื้อแกะอร่อยอยู่ร้านหนึ่ง พี่พาไปนะ”
“ครับ”
เชิงเซิงยื่นมือมาจับมือเซี้ยหวนหวน ตอนหมุนตัวเดินจากไป เขาก็เหลือบมองเจียงเชินอีกครั้ง
เจียงเชินถูกสายตานั้นมองจนงุนงง รู้สึกอยู่ตลอดว่าในแววตาของเด็กคนนั้นมีความท้าทายบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
แต่พอคิดอีกที ก็รู้สึกว่าไร้สาระ เด็กอายุเจ็ดแปดขวบจะมาท้าทายเขาทำไม
เขาส่ายหน้าแล้วหันไปเดินอีกทาง
เซี้ยหวนหวนจูงมือเชิงเซิงเดินเข้าไปในร้านซูปเนื้อแกะ แล้วสั่งซูปเนื้อแกะแช่โมสองชาม
ระหว่างรออาหาร เชิงเซิงหยิบกระดาษเช็ดปากบนโต๊ะมาเช็ดชุดช้อนส้อมทั้งสองชุดจนทั่วทั้งด้านในและด้านนอก แล้วจึงเลื่อนไปวางตรงหน้าเซี้ยหวนหวน