เชิงเซิงไม่พูดอะไร
เซี้ยหวนหวนถาม “ทำไมไม่พูดอะไรเลยล่ะ”
ยังคงไม่มีคำตอบ
เซี้ยหวนหวนก้มหน้าครุ่นคิด คล้ายกับนึกเรื่องสำคัญอะไรขึ้นมาได้ จึงขมวดคิ้วแล้วขยับเข้าไปใกล้เขา “วันนี้ไม่ได้เอาดอกไม้มาให้นาย นายโกรธหรือเปล่า”
ฝีเท้าของเชิงเซิงชะงักไปครู่หนึ่ง เขาเอียงหน้ามองเธอ “ดอกไม้ที่นายซื้อทุกวันเอามาให้ผมเหรอ? นายไม่ได้บอกว่าขายไม่ออก เจ้าของร้านเลยให้มาฟรี ๆ หรอกหรือ”
เซี้ยหวนหวนโบกมือ ท่าทางใหญ่โตจนเกือบยืนไม่อยู่
“ฉันหลอกนายต่างหาก! ตอนนายเพิ่งฟื้น ฉันสังเกตว่านายเอาแต่จ้องดอกไม้ในห้อง ตอนฉันรดน้ำ นายก็มองอยู่ ฉันเลยเดาว่านายต้องชอบดอกไม้แน่ ๆ”
เชิงเซิงมองเธอ เงียบไปหลายวินาทีก่อนจะเอ่ยปาก
“เซี้ยหวนหวน นายเป็นคนโง่หรือไง”
เธอคิดว่าเขามองดอกไม้ ที่จริงแล้วเขากำลังมองเธอรดน้ำต่างหาก
เงินเดือนของเธอแต่ละเดือนไม่มาก แต่ไม่เพียงซื้อดอกไม้ให้เขาทุกวัน ยังหาทางทำอาหารมีประโยชน์ให้เขากิน เพื่อให้ร่างกายเติบโตแข็งแรง
ทั้งที่เขาเป็นแค่คนที่เธอเก็บกลับมา ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเธอเลย เธอไม่มีหน้าที่ต้องเลี้ยงดูเขา แต่เธอกลับทำได้ดีเหลือเกิน
ถ้าไม่ใช่คนโง่แล้วจะเป็นอะไร