ในวินาทีที่หันหลังให้แม่ลูกซูหยวนหยวน ไออุ่นสุดท้ายในดวงตาของเธอก็มลายหายไป เหลือเพียงความเย็นเยียบดุจหุบเหวลึก
ในห้องโถงใหญ่ ผู้คนต่างนั่งกันเต็มโต๊ะแปดเซียน
ปู่ซูสูบกล้องยาสูบเงียบ ๆ ส่วนลุงใหญ่ซูประคองถ้วยชาไว้ สายตาวูบไหวอย่างเจ้าเล่ห์
คนที่ขัดตาที่สุดคือซูจื้อกั๋วซึ่งนั่งอยู่ตรงที่นั่งประธาน เขาสวมเสื้อเชิ้ตผ้าดากรอนตัวใหม่เอี่ยม เสยผมจนมันวาว ข้างกายมีหญิงสาวคนหนึ่งดัดผมหยิกและทาปากแดง นางกำลังใช้สายตาจับผิดมองซูม่านม่านที่เดินเข้ามา ก่อนจะเบ้ปาก
“ม่านม่านกลับมาแล้วหรือ” ซูจื้อกั๋กั๋ววางท่าพี่ชายคนโตพลางยิ้ม ทว่าน้ำเสียงไร้ไออุ่น “ได้ยินว่าเมื่อคืนเธอไม่ได้กลับบ้านหรือ? เป็นผู้หญิง จะทำแบบนี้ไม่ดีนะ”
พี่สะใภ้ผมหยิกยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดจมูก ก่อนพูดกับซูจื้อกั๋วเสียงแผ่วหวาน “จื้อกั๋ว น้องสาวคุณนี่ทันสมัยจริง ๆ กล้าไม่กลับบ้านทั้งคืนเชียว”
น้ำเสียงดูแคลนอย่างไม่คิดปิดบัง
นี่มันการไต่สวนสามศาลชัด ๆ
สายตาทุกคู่จับจ้องซูม่านม่าน เต็มไปด้วยการพินิจพิเคราะห์ การตำหนิ และความสะใจ
ซูม่านม่านค่อย ๆ เดินไปกลางห้องโถงใหญ่ ไม่ได้ก้มหน้าห่อตัวอย่างที่พวกเขาคาดไว้
เธอเงยหน้าขึ้น สายตาใสกระจ่างกวาดมองใบหน้าทุกคนรอบโต๊ะทีละคน ก่อนจะหยุดอยู่ที่ย่าซู “คุณย่าเรียกหนูเข้ามา ก็เพื่อสอบสวนว่าทำไมเมื่อคืนหนูถึงไปคุยธุระกับเพื่อนสนิทที่บ้าน แล้วเพราะดึกมาก เกรงว่าจะไม่ปลอดภัย ก็เลยขอค้างคืนที่บ้านเพื่อนใช่ไหมคะ?”
ย่าซูอึกอัก ไม่คิดว่าเธอจะตอบโต้เช่นนี้
ป้าสะใภ้ใหญ่ซูรีบพูดเสียงแหลม “พูดกับคุณย่าแบบนี้ได้ยังไง? ยังมีมารยาทอยู่ไหม! พวกเราก็เป็นห่วงเธอนะ!”