ซูม่านม่านเดินไปยังตู้เสื้อผ้าไม้พุทราแบบเก่าของพ่อแม่ ก่อนจะคลำหากุญแจที่ซ่อนไว้อย่างชำนาญ เปิดบานตู้ เลื่อนเสื้อผ้าออก แล้วงัดแผ่นไม้ชั้นล่างขึ้น
กล่องไม้ทรงแบนสีน้ำตาลเข้มใบนั้นวางนิ่งอยู่ในช่องลับ
เธอประคองกล่องออกมาแล้วไขแม่กุญแจทองเหลือง
ใต้โฉนดบ้านมีของบางอย่างบรรจุอยู่ในซองกระดาษหนังวัวหนา
ซูม่านม่านหยิบมันออกมา แล้วแก้เชือกป่านเส้นเล็กที่พันไว้
ข้างในคือเงิน
ธนบัตรกองหนาหลายปึก มีทั้งใบเก่าและใหม่ปะปนกัน
ส่วนใหญ่เป็นธนบัตรสิบหยวน มีใบละห้า หยวนละสอง และธนบัตรราคาต่ำกว่านั้นแทรกอยู่บ้าง พับวางเรียงกันเป็นระเบียบ ขอบธนบัตรนิ่มและงอเล็กน้อยเพราะเก็บไว้นาน
เธอนับอย่างรวดเร็ว ได้เงินทั้งสิ้น 367 หยวน 8 เจี่ยว 5 เฟิน
นอกจากนี้ยังมีผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กห่ออยู่อีกห่อ ข้างในมีคูปองซื้อธัญพืชระดับประเทศสิบกว่าใบ คูปองผ้าราคาแพงไม่กี่ใบ คูปองสินค้าอุตสาหกรรม และคูปองซื้อธัญพืชกับน้ำมันของท้องถิ่นอีกปึกเล็ก ๆ หลายราคา
นี่คือเงินออมที่พ่อแม่เก็บสะสมมาตลอดหลายปีที่ทำงาน หลังจากเลี้ยงดูคนทั้งครอบครัวใหญ่จนเติบโต และแทบจะเป็นทรัพย์สินที่เปลี่ยนเป็นเงินสดได้ทั้งหมดที่พวกเขามี
เงินสามร้อยกว่าหยวนในปี 1975 อาจเป็นเงินก้อนใหญ่สำหรับครอบครัวคนงานธรรมดา แต่สำหรับครอบครัวปัญญาชนระดับสูงทั้งพ่อและแม่ แล้วยังไม่มีรายจ่ายก้อนโตอะไร เงินจำนวนนี้กลับน้อยจนน่าเวทนา
ซูม่านม่านจำได้ว่าแม่เคยคิดจะนำเงินเก็บไปซื้อนาฬิกาดี ๆ ให้พ่อ เพราะนาฬิกายี่ห้อเซี่ยงไฮ้เรือนเก่าของพ่อเดินบ้างหยุดบ้างอยู่เสมอ แม่ยังเคยพูดด้วยว่า รอให้น้องชายโตขึ้นอีกหน่อยจะซื้อไวโอลินดี ๆ ให้สักตัว เพราะน้องมีพรสวรรค์ด้านดนตรี... ความปรารถนาเล็ก ๆ เหล่านั้นสุดท้ายก็ถูกกลืนหายไปในรายจ่ายครอบครัวและเงินที่ต้องใช้ยามฉุกเฉินไม่รู้จบ จนกลายเป็นเพียงความฝันลม ๆ แล้ง ๆ