ฮั่วชิงหลิงยืนหันหลังให้ทางเดินในตู้รถไฟ เอนกายพิงผนังที่สั่นไหวเล็กน้อย มือคีบบุหรี่ที่จุดไฟแล้วไว้ระหว่างนิ้ว
ปลายบุหรี่แดงวาบ ๆ ดับ ๆ อยู่ท่ามกลางแสงสลัวที่ส่ายไหว ควันถูกลมที่พัดกรูเข้ามาพัดกระจายไปทั่ว
เขายังคงสวมหมวก เผยให้เห็นเพียงกรามคมเข้มกับริมฝีปากที่เม้มแน่น เงาด้านข้างทอดยาวอยู่ใต้แสงไฟที่สั่นไหวของขบวนรถ ให้ความรู้สึกโดดเดี่ยวและระแวดระวังจนใครก็ไม่กล้าเข้าใกล้
ฮั่วชิงหลิงดูเหมือนจะจมอยู่ในโลกของตัวเอง ไม่สนใจเสียงอึกทึกหรือผู้คนที่เดินผ่านไปมาแม้แต่น้อย
ซูม่านม่านเหลือบมองเขาเพียงแวบเดียว ก่อนเดินตรงไปยังประตูห้องน้ำที่อยู่ข้าง ๆ เปิดเข้าไปแล้วปิดประตูตามหลัง
ในพื้นที่แคบ ๆ มีกลิ่นไม่พึงประสงค์ ทั้งยังรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนจากการเคลื่อนขบวนรถไฟได้ชัดเจนยิ่งขึ้น
ซูม่านม่านรีบจัดการธุระให้เสร็จ จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วกำลังจะเปิดกลอนประตู—
“ปัง!”
เสียงทึบดังขึ้นอย่างกะทันหัน แม้จะไม่ดังมากนัก แต่บานประตูห้องน้ำที่บอบบางกลับสั่นสะเทือนเข้ามาด้านในอย่างแรง!
แทบจะในวินาทีเดียวกัน เงาร่างสูงใหญ่ก็เบียดเข้ามาอย่างฉับพลัน พร้อมอากาศเย็นจากนอกตู้รถไฟและกลิ่นบุหรี่ที่ยังไม่จางหาย!
พื้นที่แคบอยู่แล้ว ซูม่านม่านไม่ทันได้ร้องหรือมีปฏิกิริยาใด ๆ แผ่นหลังก็ถูกกระแทกเข้ากับผนังเหล็กเย็นเฉียบอย่างแรง จนรู้สึกจุกแน่นในอก
จากนั้น มือใหญ่ที่เห็นข้อนิ้วชัดเจนและร้อนผ่าวก็แตะลงบนลำคอของเธออย่างแม่นยำ สัมผัสหยาบกระด้าง แม้ยังไม่ได้บีบแน่นจนหายใจไม่ออก แต่แรงควบคุมและแรงกดดันอันเด็ดขาดก็ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ!