เจียงไหลรู้อยู่แล้วว่าเรื่องจะลงเอยแบบนี้
เธอนวดขมับ
เสิ่นชิงหรานเกร็งไปทั้งตัว เขามองสีหน้าบูดบึ้งสุดขีดของ"ราชา"
จู่ ๆ ก็อยากลูบด้ามดาบของตัวเองขึ้นมา
ไม่รู้สึกปลอดภัยเอาเสียเลย
กลัวอีกฝ่ายจะคลุ้มคลั่งพรวดลงมาฉีกพวกเขาทุกคนเป็นชิ้น ๆ
จิงอวิ๋นซิ่วเติบโตมาเป็นคนรู้กาลเทศะ ครอบครัวสอนให้เธอรู้จักแลกเปลี่ยนผลประโยชน์
และย่อมสอนเรื่องการเข้าสังคมอีกไม่น้อย
เธอยิ่งไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน—
ถาม: “คุณเห็นอะไรแปลก ๆ หรือเปล่า?”
ตอบ: “คุณ”
คำตอบนี้ช่างอัจฉริยะเหลือเกิน
บนใบหน้าเล็ก ๆ ของหลินซีว่างพลันปรากฏแววเลื่อมใส
พี่ฉือกำลังยั่ว"ราชา"อยู่เหรอ?
กล้าหาญมาก
เจียงไหลมอง"ความรู้สึกดี"ของ"ราชา"ที่ดิ่งลงเหวอย่างต่อเนื่อง แล้วก็ได้แต่ทึ่ง
นี่มันเป็นการทิ้งห่างแบบไม่เห็นฝุ่นชัด ๆ
จนถึงตอนนี้"ความรู้สึกดี"ที่อวี๋ฉือมีต่อ"ราชา"ก็แซงหน้าเธอไปแล้ว
ขึ้นมาเป็นอันดับสุดท้ายแทน
ด้วยคะแนน “-50”
แต่เจียงไหลไม่ลืมว่ากฎระบุไว้ว่า
หลังงานเลี้ยงจบลง ผู้เล่นที่มีความรู้สึกดีสูงสุดจะได้รับของกำนัล
ส่วนผู้เล่นที่มีคะแนนต่ำสุดจะได้รับบทลงโทษ
เธออดเป็นห่วงไม่ได้
อีกด้านหนึ่ง อวี๋ฉือเจ้าตัวกลับไม่รู้เลยว่าคำตอบของตัวเองมีปัญหา
เขาตอบไปตามที่คิดจริง ๆ
ไม่มีเจตนายั่วโมโห"ราชา"แม้แต่น้อย
เพราะเขารู้สึกว่า"ราชา"แปลกประหลาดเหลือเกิน
ทั้งความรู้สึกอึมครึมไร้ชีวิตชีวาที่แผ่ออกมาจากตัว และท่าทีที่มีต่อ"เจ้าหญิง"ก็แปลก
แม้แต่"พระราชวัง"ที่อยู่ใต้การควบคุมของเขาก็ยังแปลก