เจียงไหลทำหน้าเฉยชา
ขอบคุณนะ แต่ไม่รู้สึกฮึกเหิมสักนิด
ในบันทึกข้อความที่ส่งต่อกันมา หลังข้อความของเซี่ยอิงยังมีรูปภาพแนบมาด้วย
เจียงไหลกดเปิดดู
ในภาพคือใบหน้าของเซี่ยอิงที่ดูมอมแมมจากการเดินทาง แต่เผยรอยยิ้มกว้างจนเห็นฟัน
ส่วนฉากหลัง...
คือค่ายแห่งหนึ่งที่กำลังลุกไหม้อย่างรุนแรง
กำแพงเมืองไม้ถูกเปลวไฟพวยพุ่งขึ้นสูง
ยังมีเงาสองร่างที่หันหลังให้กล้อง
คนหนึ่งยืนสงบนิ่งดุจต้นสน ส่วนอีกคนดู...ห่อเหี่ยวไปหน่อย คอตกไหล่ลู่
เป็นหลินเจ้าเหย่กับโหลวอูจิ้ว
เจียงไหลกำลังจะปิดรูปแล้วไปดูอย่างอื่น แต่ปลายนิ้วกลับชะงัก ก่อนขยายภาพตรงมุมซ้ายล่าง
แล้วก็พบว่าข้าง ๆ ยังมีเงาคนที่ติดเข้ามาในภาพโดยไม่ตั้งใจอีกคน—
“อู๋หลิง?”
ถ้าเป็นกล้องทั่วไป ในระยะไกลขนาดนี้ ต่อให้ถ่ายออกมาก็คงเห็นเพียงใบหน้าเลือนราง
แต่ที่นี่คือเกม และฟังก์ชันถ่ายภาพเป็นของที่ระบบจัดทำขึ้น
ดังนั้นเมื่อเจียงไหลขยายเงาร่างที่ค่อนข้างพร่ามัวนั้น ใบหน้าของอู๋หลิงที่ดูเอือมระอาก็ปรากฏชัดขึ้น
เธอเห็นเซี่ยอิงและหันมามองกล้อง
เพียงแต่ไม่รู้ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงไปอยู่ที่นั่นด้วย
ดูจากท่าทางแล้ว เหมือนจะไปช่วยดับไฟหรือเปล่า?
เลื่อนลงไปก็ยังเจอข้อความยืดยาวของเซี่ยอิง:
“โห ดูสิว่าพวกเราเจออะไรเข้า! พายุไฟป่าที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติด้วย!”
“พวกคุณไม่อยู่บ้านกันสักคน ช่างบังเอิญผิดจังหวะจริง ๆ”
“เอ๊ะ ไม่สิ เหมือนจะมีเพื่อนบ้านใหม่ด้วยนะ”