ยังไม่ทันที่รถออฟโรดจะเข้าใกล้ ประตูค่ายก็ค่อย ๆ เปิดออก
จากระยะไกล เจียงไหลมองเห็นคนสามคนบนกำแพงเมือง
ไม่สิ... สี่คนต่างหาก
เพราะยังมีเจ้าตัวสีเหลืองทองอร่ามส้มแปร๊ดอีกคนถูกห้อยอยู่บนกำแพงเมือง
เจียงไหล: “...?”
ดูเหมือนจะได้เห็นภาพชื่นมื่นเกินคาดอะไรสักอย่างนะ
เมื่อรถออฟโรดแล่นเข้าใกล้ เจ้าก้อนสีส้มที่ห้อยอยู่บนกำแพงเมืองก็โบกมือให้ทุกคนอย่างร่าเริง
“พวก-เธอ-กลับ-มา-แล้ว”
เจียงไหลหรี่ตา พยายามอ่านปากอีกฝ่าย
เจ้าวัตถุทรงแท่งนั้นก็คือเซี่ยอิงนั่นเอง
ส่วนคนที่อยู่เหนือเขาและกำลังคว้าปกเสื้อไว้ ไม่ใช่ใครอื่น นอกจากเพื่อนบ้านคนดีอู๋หลิงที่เพิ่งบรรลุข้อตกลงร่วมมือฉันมิตรกับพวกเธอ
เพียงแต่เห็นได้ชัดว่าเธอดูไม่เหมือนตอนที่เจียงไหลเคยพบก่อนหน้านี้สักเท่าไร
เสื้อผ้าน่ะยังเป็นชุดเดิม
ส่วนสีหน้า... มองไม่เห็นสีหน้าเลย
เพราะตอนนี้บนใบหน้าอู๋หลิงมีกระดาษทิชชูเส้นยาวหลายแผ่นแปะอยู่ ปลิวไสวตามลม
เผยให้เห็นเพียงริมฝีปากที่เม้มเป็นเส้นบาง ๆ ราง ๆ
อีกคนที่กำลังคว้าปกเสื้อเซี่ยอิงอยู่คือโหลวอูจิ้ว คนคุ้นหน้าเก่านั่นเอง
เปลือกตาของเขาปรือปรอย ดูห่อเหี่ยวไร้ชีวิตชีวา ไม่เหลือท่าทีอยากเอาชีวิตรอดสักนิด
แต่เจียงไหลคิดว่า สาเหตุหลักที่โหลวอูจิ้วดูเหมือนไม่อยากมีชีวิตอยู่
อาจเป็นเพราะแถบกระดาษแบบเดียวกับของอู๋หลิงที่ห้อยอยู่บนคางเขาก็ได้
ว่าไปแล้ว มองผ่าน ๆ ก็ให้ความรู้สึกเหมือนเซียนล่องลอยอยู่ไม่น้อยเลยนะ
มุมปากเจียงไหลกระตุก
ว้าว เธอใช้เวลาแค่ 1 วินาทีก็เดาออกแล้วว่าทำไมเซี่ยอิงถึงถูกห้อยไว้บนกำแพงเมือง ลองทายดูสิ!