ปลายนิ้วของเจียงไหลขยับเล็กน้อย
คนอื่น ๆ รอบตัวล้วนหยุดนิ่ง
มีเพียงเธอที่ยังกวาดตามองไปรอบ ๆ โลกใบนี้ ราวกับถูกตัดขาดออกมาเพียงลำพัง
มุมปากเจียงไหลกระตุก
ไม่จริงน่า ความรู้สึกคุ้น ๆ แบบนี้มาอีกแล้วเหรอ?
เสียงของ "ลิลิธ" ดังมาจากความว่างเปล่า
อีกฝ่ายเรียกชื่อเธอ น้ำเสียงยังติดขัดอยู่บ้าง
“เจียง...ไหล”
เจียงไหลเกือบเผลอยืนตรงแล้วขาน “ค่ะ!” ตามสัญชาตญาณ
เธอข่มความรู้สึกนั้นไว้ ก่อนเงยหน้าขึ้น
ไม่มีเงาร่างของใครปรากฏ มีเพียงเสียงที่ดังก้องรอบทิศราวกับระบบเสียงสามมิติ ลอยเข้าหูเธอ
“นานแสนนานมาแล้ว ฉันเหมือนเคยได้ยินชื่อเธอ”
“อืม... ไม่สิ...”
“ฉันอาจเคยเจอเธอมาก่อน”
"ลิลิธ" ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนพูดต่อ
“ฉันจำไม่ได้แล้ว”
“แต่เธอเปลี่ยนไปมากเมื่อเทียบกับเมื่อก่อน”
เจียงไหลไม่ได้พูดอะไรออกไปโดยไม่คิด
ความทรงจำของเธอขาดหาย หลายอย่างจึงเลือนราง
ในสถานการณ์แบบนี้ ทำตัวเย็นชาไว้ก็พอ
พูดมากไปมีแต่จะผิดพลาดมากขึ้น
เธอได้ยินเพียง "ลิลิธ" เอ่ยเสียงแผ่ว
“วิญญาณของเธอหนักอึ้ง... หนักอึ้งมาก”
“แต่นั่นไม่ได้เกิดจากสิ่งภายนอก”
“ฉันมองเห็นแล้ว”
“...ฝันร้ายของเธอ”
คำพูดเหล่านี้ฟังดูลึกลับชวนงง
เจียงไหลไม่ได้ฝันมานานมากแล้ว
แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่รู้ว่า “ฝันร้าย” ของตัวเองคืออะไร
"ลิลิธ" ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ถึงจะซับซ้อนมาก แต่ฉันมองเห็น...”
“มีเพียงตัวเธอในตอนนี้เท่านั้น ที่จะหาคำตอบที่ต้องการเจอได้อย่างแท้จริง”
“และจุดเริ่มต้นของคำตอบนั้น อยู่หลังประตูบานนั้น”