เจียงไหลค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
สิ่งแรกที่เห็นคือม่านสีเข้มซึ่งห้อยระย้าลงมา
ในขอบเขตสายตาไม่มี “เวลานับถอยหลังก่อนปิด” เหมือนดินแดนลับอื่น ๆ
กลับมีตัวอักษรเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นหนึ่งบรรทัดว่า
"ความสมบูรณ์ของเรื่องราว: 0"
ใต้ร่างของเธอสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวล
เจียงไหลใช้เวลาเพียงศูนย์วินาทีก็จำได้ว่า
ตอนนี้ตัวเองกำลังอยู่บน “เตียงน้อยแสนชั่วร้าย” ที่แสนสบาย
เธอแหวกม่านออก บนโต๊ะข้างเตียงมีตะเกียงน้ำมันทองเหลืองวางอยู่
รูปร่างของมันดูคล้ายกาน้ำชาขนาดเล็กที่มีปากกา
มีไส้ตะเกียงยื่นออกมาจากปากกา
เปลวไฟริบหรี่แผ่แสงสีเหลืองสลัว
บางครั้งก็ไหววูบ ราวกับกำลังหายใจ
เจียงไหลลุกขึ้นนั่งแล้วมองไปรอบ ๆ
แสงอาทิตย์ลอดผ่านกระจกสี ทอดลงตรงหน้าต่างบานแคบสูง
สะท้อนลวดลายประหลาดบนพื้นไม้แผ่นกว้าง
ดูคล้ายตราประจำตระกูลของชนชั้นสูงในราชวงศ์
ตัวห้องไม่ได้กว้างนัก
เครื่องเรือนค่อนข้างเรียบง่าย แต่ก็ยังดูสมเกียรติ
ไม่ว่าจะเป็นผ้าทอแขวนผนังที่ใช้ประดับ หรือโต๊ะ เก้าอี้ และตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่แข็งแรง
ล้วนสะท้อนให้เห็นว่าเจ้าบ้านใส่ใจต้อนรับเป็นอย่างดี
แต่…
สายตาของเจียงไหลหยุดอยู่ที่ผ้าทอผืนนั้นครู่หนึ่ง
ภาพบนผ้าเป็นครอบครัวราชวงศ์สามคน
ราชาผู้เคร่งขรึม ราชินีผู้สง่างาม และเจ้าหญิงตัวน้อยน่ารักราวตุ๊กตาในอ้อมแขน
ดูมีความสุขและอบอุ่น
แต่เจียงไหลกลับรู้สึกอยู่เสมอว่า คนในภาพกำลังจ้องมองเธอ