เจียงไหลทบทวนตำราภาพที่ทุกคนในค่ายมีอยู่
พบว่ารวบรวมได้ครบทั้งห้าหมวด ได้แก่ อาวุธ อุปกรณ์ ยา อาหาร และสิ่งของเบ็ดเตล็ด
เธอเชิดหน้าขึ้นอย่างปลื้มใจ ชีวิตช่วงนี้ช่างยิ่งอยู่ก็ยิ่งมีความหวังจริง ๆ
“ทำไมไม่เห็นกูกูกับซู่ซู่เลยล่ะ?”
เสิ่นชิงหรานเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึมกะทันหัน
เขากวาดตามองไปรอบ ๆ แต่กลับไม่เห็นเจ้าตัวเล็กจอมซนที่ปกติคึกคักที่สุดสักตัว
พอพูดถึงเรื่องนี้ จิงอวิ๋นซิ่วก็ชะงักไปเช่นกัน “จ้ายจ้ายก็หายไปเหมือนกัน”
ทั้งสองต่างมีแววกังวลปรากฏขึ้นบนใบหน้า
ไม่ใช่เพราะเหตุผลอื่น รู้ว่ามีคนอยู่เฝ้าบ้านในค่าย
เจ้าตัวเล็กทั้งหลายก็คงไม่เป็นอะไร ทว่าอากาศร้อนจัด อดเป็นห่วงไม่ได้
โดยเฉพาะกูกู
เสิ่นชิงหรานเพิ่งเดินวนดูในบ้านพักปลอดภัย แต่ไม่เห็นเจ้าตัวเล็ก
ถึงกับจินตนาการไปแล้วว่าเห็ดหอมกลายเป็นเห็ดแห้งเหี่ยวแฟบ ๆ
“น่าจะอยู่ด้านหลัง”
โหลวอูจิ้วชี้ไปทางหนึ่ง
“ตอนพายุไฟป่ามาก่อนหน้านี้ ในบ้านหินร้อนเกินไป พวกมันเลยวิ่งออกมาหมด”
“ช่วงนี้แดดก็แรงอีก ตอนนี้คงไปหลบแดดอยู่ด้านหลังกัน”
ด้านหลัง หลบแดดงั้นเหรอ?
เสิ่นชิงหราน เจียงไหล และจิงอวิ๋นซิ่วต่างมีเครื่องหมายคำถามลอยอยู่เหนือหัว
ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ทิศที่โหลวอูจิ้วชี้ไปก็คือบริเวณกระท่อมของเจียงไหล
แต่ในค่ายมีร่มกันแดดอยู่แค่คันเดียว แล้วด้านหลังจะมีที่ให้หลบแดดได้อีกที่ไหน?
ทั้งสามเดินอ้อมห้องประชุมค่ายกับห้องพักผ่อนค่ายไปทางด้านหลัง
จากนั้นก็เห็นเนินเขาสีเทาอมเขียวขนาดมหึมาปรากฏตรงหน้า