“มลทินพวกนี้ถูกพวกมันดึงดูดมา”
อาศัยแรงระเบิดเมื่อครู่ เจียงไหลจับความรู้สึกประหลาดนั่นได้สำเร็จ
หลังจากสิ่งแปลกปลอมล่องหนตัวนั้นถอยหนีไป ฝูงมลทินก็เหมือนสูญเสียเป้าหมาย
ไม่กระจุกตัวอยู่ที่จุดใดจุดหนึ่งอีกต่อไป
แต่แตกกระจายมุ่งหน้าสู่ค่ายอันกว้างใหญ่
“รับรู้ตำแหน่งพวกมันได้ไหม”
เจียงไหลมองหลินเจ้าเหย่ที่ยืนอยู่บนกำแพง
“ช่วยสร้างหิมะเทียมหน่อย”
เธอเพิ่งค้นพบว่ากำแพงค่ายตัวเองมีไว้ยืนได้ด้วย
สมกับเป็นมือโปรปีนกำแพงจริง ๆ
ระหว่างครุ่นคิด นิ้วของเจียงไหลเคาะราวหอสังเกตการณ์เบา ๆ อย่างไม่รู้ตัว
สถานการณ์ตอนนี้ถูกกดดันเกินไป
ถ้าสิ่งแปลกปลอมนั่นเลือกหยุดล่อ
ก็ไม่สามารถใช้เส้นทางเคลื่อนไหวของมลทินมาประเมินตำแหน่งอีกฝ่ายได้
เปรียบได้กับหยดน้ำที่ละลายหายไปในมหาสมุทร หาไม่เจอ
หลินเจ้าเหย่เงยหน้าขึ้น สีดำในดวงตาแผ่ซ่าน
ฝุ่นหิมะบนพื้นพวยพุ่งขึ้นพลิกกลับ ม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่นขาว
คลื่นขาวนั่นยกสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้ว “ตูม” กระแทกถาโถมไปข้างหลัง!
ตรงจุดที่เดิมว่างเปล่า จู่ ๆ ก็ปรากฏเงาร่างเลือนรางสองร่าง
เหมือนเพิ่งถูกงัดขึ้นมาจากกองแป้งสาลี
เกล็ดหิมะสาดกระหน่ำใส่หน้า ปกคลุมบ่า ทับถมบนศีรษะ
คนที่ผอมกว่าเป็นเส้นเรียวยาว
ส่วนคนอ้วนกลมเป็นก้อนตุ้ยนุ้ย
เสิ่นชิงหรานมองพวกเขา แล้วโพล่งออกมา “ถงจื่ออ้วนผอม?”
“พี่เสิ่น นี่คุณชอบดูไซอิ๋วมากจริง ๆ นะ” หลินซีว่างเอ่ยด้วยน้ำเสียงทึ่ง
ก่อนหน้ามีราชาวานรตัวจริงตัวปลอม ต่อมาก็เป็นถงจื่ออ้วนผอม
อวี๋ฉือฟังอยู่พลางแย้มมุมปากเล็กน้อย