แสงเย็นวาบหนึ่งพุ่งผ่านสายตาของทุกคน
เร็วเสียจนหลินเจ้าเหย่มีเวลาพูดออกมาได้แค่คำว่า “หลบ”
คราวนี้ไม่ต้องรอให้นกหวีดเงียบสีแดงสดเตือน ร่างกายที่ได้รับการเสริมสมรรถภาพจาก "การ์ดคุณสมบัติ" อีกครั้งจับเส้นทางการโจมตีได้อย่างชัดเจน
เจียงไหลเอียงศีรษะเล็กน้อย เสียงโลหะหึ่งก้องเฉียดผ่านข้างหูไป
หลินเจ้าเหย่หรี่ตา กลืนคำว่า “ใจ” ที่เกือบหลุดจากปากลงไป
“พวกเขาหาเราเจอเร็วกว่าที่คิดอีก”
เจียงไหลบิดข้อมือ ค้อนไว้อาลัยปรากฏขึ้นในมือจากความว่างเปล่า
ทันทีที่ลูกแก้วคริสตัลในมือว่านมู่ชุนชี้ทิศทาง
เอฟเฟกต์พรางตัวของปืนใหญ่หมอกก็หมดฤทธิ์
“ไอเซียน” ที่ลอยวนอยู่จางหายไป ค่ายจึงเผยตัวต่อหน้าทั้งสองคนอย่างสมบูรณ์
—ทุกคนรู้ดีว่ากำแพงค่ายขวาง 002 ไม่อยู่
กลางทะเลทราย 002 คล้ายสัมผัสบางอย่างได้ เขาเงยหน้า จ้องตรงไปยังเจียงไหล
“ที่...แท้...ก็...เป็น...เธอ...นี่เอง”
แม้อยู่ห่างกัน เจียงไหลไม่ได้ยินเสียงของอีกฝ่าย แต่ยังดูออกจากรูปปาก
วินาทีถัดมา ดวงตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้นหรี่โค้ง แววหม่นเทาวูบผ่าน
“ฟึ่บ!”
เสียงอาวุธคมกริบแหวกอากาศดังขึ้น พร้อมกับแสงตรงหน้าเจียงไหลที่มืดลงฉับพลัน!
“หลบให้หมด!” เสียงตวาดต่ำของหลินเจ้าเหย่ดังมา
ก่อนสมองจะทันประมวลผล เสิ่นชิงหรานก็พุ่งหลบไปด้านข้างโดยไม่ลังเล
“ตึง! ตึง! ตึง!”
เสียงอาวุธคมกริบหลายเล่มปักลงพื้นดังสนั่นติด ๆ กันตรงข้างเท้า ทำเอาหนังศีรษะชาไปหมด