ลมหายใจของเจียงไหลแทบหยุดชะงัก
เธอราวกับเห็นแสงตะวันที่ถูกฉีกกระชากค่อย ๆ ร่วงกระจายลงมา
ขณะที่เงาร่างน่าสะพรึงกลัวนั้นเคลื่อนไหววูบไหวอยู่ท่ามกลางแสง แทบหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับแสงรอบตัว
เธอจำต้องยอมรับความจริงอันน่าหวาดหวั่นข้อหนึ่ง—
002 ยังไม่ได้ใช้กำลังทั้งหมด
ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่เคยใช้กำลังเต็มที่เลย
ไม่ว่าจะเป็นการโจมตีของเธอ หรือการร่วมมือกันรุมล้อมของหลินเจ้าเหย่กับคนอื่น ๆ
002 ก็ยังรับมือได้อย่างสบาย ๆ ราวกับแมวหยอกหนู
เขาไม่แม้แต่จะใส่ใจกับบาดแผลบนร่าง เพราะสำหรับเขาแล้ว มันไม่ได้สำคัญอะไรเลย
ก่อนที่สมองจะทันได้ตอบสนอง เจียงไหลก็ถีบปลายเท้ากับพื้น พุ่งตัวออกไปอย่างแรงแล้ว
เธอไม่มีเวลาแม้แต่จะพูดอะไร
“พี่จิง!”
เสียงของเสิ่นชิงหรานดังสนั่นมาจากด้านข้าง ดาบคู่ฟันไขว้เข้าหาเบื้องหน้าจิงอวิ๋นซิ่ว—
แต่คมดาบฟันผ่านอากาศ ไม่ถูกสิ่งใดเลย
เพียงชั่วพริบตา 002 ก็ไปปรากฏตัวอยู่ด้านหลังจิงอวิ๋นซิ่ว
มือข้างหนึ่งยื่นค้างอยู่ตรงแผ่นหลังของเธอ นิ้วทั้งห้าชิดกันราวกับดาบที่กำลังจะชักออกจากฝัก
เร็วเกินไป
เร็วเสียจนจิงอวิ๋นซิ่วเพิ่งรู้สึกได้ว่าแสงตะวันด้านหลังมืดลงเท่านั้น
โหลวอูจิ้วซึ่งอยู่ไม่ไกลเบิกตากว้าง ห้วงเวลาที่เพิ่งยกนิ้วขึ้นมา…
“เพียะ!”
ปลายแส้สีเงินขาวตวัดย้อนกลับมาในมุมที่ไม่น่าเป็นไปได้ พันรอบข้อมือของ 002 ไว้
ลำตัวแส้สะท้อนประกายสีเงินหม่นใต้แสงอาทิตย์ยามอัสดง