ทั้งสามคนต่างไม่มีเวลาว่างพอจะตอบข้อความ
คงถูกอะไรบางอย่างรั้งตัวไว้
ลมหายใจของหลินเจ้าเหย่หนักขึ้นเล็กน้อย เขาไม่อยากนึกถึงผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุด
“ไม่เป็นไรหรอก” เจียงไหลเอ่ยเสียงขรึม
ไม่รู้ว่าพูดกับหลินเจ้าเหย่ หรือพูดกับตัวเองกันแน่
เธอมองกำแพงเมือง หลังส่งข้อความไปหาหลินซีว่างทั้งสามคนอีกครั้งแต่ก็ยังไม่ได้รับคำตอบ จึงก้าวเดินต่อ
“ฉันขึ้นไปดูหน่อย”
อวตารใน"รายชื่อเพื่อน"ยังสว่างอยู่ อย่างน้อยก็ช่วยให้รู้สึกปลอดภัยขึ้นมาบ้าง แม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตาม
ตอนนี้เธอต้องตั้งสมาธิรับมือกับ 002 ที่กำลังประชิดเข้ามา
เจียงไหลวาง"กระดิ่งนกไม้"ไว้บนไหล่ แล้วขึ้นไปบนกำแพงเมือง
"ปืนใหญ่หมอก"พ่นไอหมอกออกมาอย่างต่อเนื่อง
แม้เธอจะมองเห็นก๊าซบดบังทัศนวิสัยเหล่านี้พุ่งออกมาจากปากกระบอกปืนใหญ่ที่ดูคล้าย “ต้นถั่วยิงกระสุน”
แต่หมอกกลับค่อย ๆ โปร่งใสตรงหน้าเธอ ทำให้ยังสังเกตความเคลื่อนไหวภายนอกค่ายได้อย่างชัดเจน
สิบนาทีต่อมา"กระดิ่งนกไม้"ส่งเสียงเป็นครั้งที่สอง
คราวนี้เป็นเสียงร้องแหลมสูงสองครั้งติดกัน
หมายความว่าเป้าหมายฝ่ายศัตรูเข้ามาอยู่ในรัศมี 500 เมตรแล้ว
เจียงไหลจับจ้องไปยังเส้นขอบฟ้า
จุดดำเล็ก ๆ สองจุดค่อย ๆ ปรากฏขึ้นจากระยะไกล ก่อนขยายใหญ่ขึ้นช้า ๆ ท่ามกลางคลื่นความร้อนที่บิดเบี้ยว
รูปร่างของ 002 ไม่ต่างจากที่เคยเห็นมากนัก ผมทองตาสีฟ้า
ยามไร้สีหน้า เขามักทำให้คนรู้สึกถึงความบริสุทธิ์ไร้พิษภัย