เจียงไหลจามจนสะดุ้งตื่นจากฝัน
เธอลูบแขนตัวเอง ทำไมถึงรู้สึกเหมือนมีใครอยากเอาชีวิตเธออยู่ตลอดนะ ใจคอไม่ดีเลย
แต่ตื่นแล้วก็ทำอะไรไม่ได้ อีกเกือบ 30 นาทีถึงจะสิ้นสุดค่ำคืน
เจียงไหลจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนเขย่งปลายเท้า บิดขี้เกียจ แล้วมองไปยังขอบฟ้าที่เริ่มสว่างขึ้น
แสงแรกอันเลือนรางค่อย ๆ ซึมเข้าไปในหมอกสีดำที่ปกคลุมอยู่ไกลออกไป
เผยให้เห็นเค้าโครงราง ๆ และส่องสว่างไปถึงภูเขาเงียบงันลูกนั้น
เงาขนาดมหึมาทอดมองลงมาเงียบ ๆ จับจ้องทุกคนมาตลอดทั้งคืน
จู่ ๆ สายตาของเจียงไหลก็ชะงัก
ทำไมเธอรู้สึกเหมือนมีเงาคนยืนอยู่ในหมอกดำไม่ไกลออกไปนะ?
เมื่อท้องฟ้าสว่างขึ้น หมอกสีดำก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีขาวเทาที่ไหลเคลื่อน
มองแบบนี้ บริเวณที่เงาร่างนั้นยืนอยู่มีสีเข้มกว่าอย่างเห็นได้ชัด
ราวกับมีบางอย่างขวางหมอกที่ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีขาวอยู่
เจียงไหลหรี่ตาลง
ทันทีที่สังเกตเห็น เธอก็รู้สึกเหมือนอีกฝ่ายกำลังสบตาเธออยู่
เธอสูดปากเบา ๆ
ใกล้จะเช้าแล้ว ไม่น่าจะมีผีหรอกมั้ง
ที่สำคัญคือ ตั้งแต่เธอสังเกตเห็น เงาร่างนั้นก็ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับเลย
ไม่รู้ว่าเพราะอยู่ไกลเกินไปหรือเปล่า ถึงมองไม่เห็นความเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย
—ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม ในสภาพแวดล้อมที่หมอกหนาทึบแบบนี้ มองยังไงก็เหมือนผีทั้งนั้น
“พี่เจียง มองอะไรอยู่...”
เสิ่นชิงหรานงีบไปครู่หนึ่งก็ตื่นขึ้นมาเหมือนกัน