หลังได้ฟังการวิเคราะห์ของเจียงไหลกับจิงอวิ๋นซิ่ว
เสิ่นชิงหรานอ้าปากค้าง “หมายความว่า ถ้าเขต ‘เข้าได้แต่ออกไม่ได้’ ต้องอาศัยพลังงานที่คงที่ในการค้ำจุน...”
“ตอนภูเขาไฟปะทุ มันก็อาจเผยช่องโหว่ออกมา”
ถึงตอนนั้น นั่นจะเป็นโอกาสเดียวที่พวกเขาจะหนีออกไปได้
จิงอวิ๋นซิ่วใช้กิ่งไม้แตะวงกลมที่ตัวเองวาดไว้บนพื้น
“สถานการณ์ตอนนี้คือ ‘ภูเขาไฟ’ ปล่อยพลังงานออกมาอย่างสม่ำเสมอ พลังงานแผ่คลุมทั่วทั้งเขต ‘เข้าได้แต่ออกไม่ได้’ ดันขอบเขตให้กางออกเป็นวงกลมสมบูรณ์”
“เพราะพลังงานคงที่ ทุกจุดบนขอบเขตจึงรับแรงเท่ากัน ไม่มีรอยร้าวหรือจุดอ่อน”
กิ่งไม้ในมือเธอไล้ไปตามขอบวงกลมสองสามรอบ “ก็เหมือนกับเมื่อกี้นี้”
“ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ก็ฝ่าออกไปไม่ได้”
“สิ่งที่เรากำลังต่อกรด้วยไม่ใช่อุปกรณ์ที่เกี่ยวข้องกับเขต ‘เข้าได้แต่ออกไม่ได้’”
“แต่เป็นพลังงานทั้งหมดที่ซ่อนอยู่ใน ‘ภูเขาไฟ’”
พูดถึงตรงนี้ จิงอวิ๋นซิ่วก็วาดเส้นหลายเส้นแผ่ออกไปจากวงกลม
“แต่ถ้า ‘ภูเขาไฟ’ ปะทุ การปล่อยพลังงานจะเปลี่ยนจาก ‘แผ่รังสีอย่างสม่ำเสมอ’ เป็น ‘การปะทุแบบพัลส์’”
ดวงตาของอวี๋ฉือเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย
หลินซีว่างมองเจียงไหลอย่างงุนงงอยู่บ้าง
เธอฟังศัพท์เฉพาะพวกนี้ไม่ค่อยเข้าใจ แต่ยังพอจับใจความคร่าว ๆ ได้
เจียงไหลกำหมัดแล้วคลายออก ทำท่าทางเหมือน “บูม”
“ในสถานการณ์แบบนี้ พลังงานตรงใจกลางจะเพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน แต่การส่งผ่านพลังงานจากด้านนอกมีความเร็วจำกัด ตามความเร็วการปะทุไม่ทัน”