หลินซีว่างเกาะหลินเจ้าเหย่ที่อยู่ข้างกายแน่นไม่ยอมปล่อย
หลินเจ้าเหย่ยื่นมือออกมาช่วยบังแดดให้เธอเกือบทั้งหมด
โครงสร้างร่างกายของ"สายพันธุ์ต่างถิ่น"แตกต่างจาก"ผู้เล่น" พวกเขาคล้ายกับ “สัตว์เลือดอุ่น” ในความหมายบางอย่าง
ไม่ว่าสภาพแวดล้อมภายนอกจะเป็นอย่างไร อุณหภูมิร่างกายก็แทบไม่เปลี่ยนแปลง
ถึงตอนนี้ทุกคนจะถูกแดดเผามาหลายชั่วโมงแล้ว แต่ผิวของหลินเจ้าเหย่ก็ยังเย็นเล็กน้อยเมื่อสัมผัส
เจียงไหลมองภาพนั้นแล้วตกอยู่ในห้วงความคิด
เธอหันไปถามอวี๋ฉือที่อยู่ข้าง ๆ ว่า “ไม่งั้นเรายกเซี่ยอิงขึ้นเหนือหัวดีไหม?”
ดวงตาที่ปรือเพราะแดดของอวี๋ฉือพลันสว่างวาบขึ้นมา
โหลวอูจิ้วที่อยู่ไม่ไกลถอยหลังเงียบ ๆ ไปหลายก้าว ก่อนจะไปยืนข้างจิงอวิ๋นซิ่วกับอู๋หลิง
เขาเค้นสมองสุดกำลัง ก่อนเผยรอยยิ้มเป็นมิตรให้ทั้งสองคน
“ผมร้อนช้า ถ้าพวกคุณต้องการก็เข้ามาใกล้ได้นะ”
โหลวอูจิ้วรีบเสริมอย่างคาดหวัง “ผมช่วยบังแดดให้ได้นิดหน่อย”
แต่เขาไม่อยากถูกใครยกขึ้นเหนือหัวแบบหมดสภาพหรอกนะ!
เมื่อเห็นดวงตาเป็นประกายของเจียงไหล โหลวอูจิ้วก็อดกังวลไม่ได้ว่า หากเธอคว้าตัวเซี่ยอิงไม่ทัน
เธอจะพุ่งมาหิ้วเขาขึ้นเหนือหัวแทนหรือเปล่า
แดดแรงขนาดนี้ อีกไม่นานวิญญาณก็คงลอยออกจากหัวแล้ว
จิงอวิ๋นซิ่วกับอู๋หลิงจึงขยับเข้าไปหาโหลวอูจิ้ว อาศัยร่างของเขาบังแดดให้ชั่วคราว
ทั้งคู่ดูไร้เรี่ยวแรง คล้ายต้นหญ้าที่เหี่ยวเฉาจากแดด
พยายามหลบแดดให้มากที่สุดเพื่อลดการใช้พลังงาน