ขณะที่ออโรร่ากำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง
เธอก็เห็นเจียงไหลที่เพิ่งลุกขึ้นยืนกลับนั่งลงอีกครั้ง
ออโรร่า: ?
คำเตือนที่เตรียมไว้ติดอยู่ในลำคอ พูดก็ไม่ออก กลืนก็ไม่ลง
เจียงไหลก้มตา ในมือพลันปรากฏแผนที่เก่าแก่ฉบับหนึ่ง
ออโรร่าขยับปากสองสามที “ฉันนึกว่าเธอจะพุ่งออกไปตรง ๆ ซะอีก”
“เขาว่ากันว่า พอเป็นห่วงก็เลยคิดอะไรไม่ออกน่ะนะ”
เจียงไหลกำลังกวาดตาอ่าน"แผนที่พระราชวังลับ"อย่างรวดเร็ว
ได้ยินดังนั้น เธอก็ไม่เงยหน้าขึ้น “แน่นอนว่าฉันเป็นห่วง”
“แต่จะให้เดินไปตายก็ไม่ไหวหรอก”
เธอมองไปยังทางเดิน “ถ้าฉันเดินออกไปตรง ๆ คงไปได้ไม่กี่ก้าวก็ล้มตึงอยู่ตรงนั้นแล้วมั้ง”
ออโรร่าเริ่มสนใจ “รู้ได้ยังไง?”
ทั้งที่เธอยังไม่ได้พูดอะไรเลยแท้ ๆ
เจียงไหลส่ายหน้า “ฉันไม่รู้หรอก”
“แต่เธอมองไปทางทางเดินอยู่ตลอด”
น้ำเสียงของเธอราบเรียบ “ตอนแรกฉันคิดว่าเธอกังวลว่าสาวใช้ส่งอาหารที่เป็นหัวหน้าจะเข้ามาเร่ง”
“แต่ต่อมาฉันก็รู้ว่าไม่ใช่แบบนั้น”
“เพราะจนถึงตอนนี้ ข้างนอกก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหว”
“แสดงว่าสิ่งที่เธอกังวลไม่ใช่สาวใช้ที่อาจจะเข้ามา”
เจียงไหลพูดไปพลางหยุดลง ภายใต้สายตาคาดหวังของออโรร่า
เธอตอบตามตรง “จากนั้นฉันก็ไม่รู้แล้ว”
“ฉันไม่ใช่เทพยดา จะทำได้แค่คาดเดาว่าข้างนอกเกิดเรื่องที่ฉันไม่รู้ขึ้น”
“สิบครั้งจากสิบครั้ง เรื่องนั้นคงไม่ตรงกับแผนถอนตัวที่ฉันวางไว้แต่แรก”