ออโรร่าพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งและเป็นธรรมชาติเกินไป
เป็นธรรมชาติจนตอนเจียงไหลรู้ตัวว่าอีกฝ่ายพูดอะไรออกมา ก็สายเกินไปแล้ว
“คำสารภาพของฆาตกร” ค่อย ๆ ซึมเข้าสู่สมองอย่างแนบเนียน
ออโรร่าเผยรอยยิ้มที่เรียกได้ว่าโล่งอกออกมา
“เธอคงไม่ได้คิดเหมือนกันใช่ไหมว่าเป็นฝีมือของ ‘นางฟ้าฮวาลา’?”
เจียงไหลนึกถึงคำพูดของ ‘นางฟ้าฮวาลา’ แล้วครุ่นคิดก่อนตอบว่า
“ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เธอเองก็น่าจะคิดแบบนั้นเหมือนกัน”
ไม่คิดเลยว่าจะมีเรื่องพลิกผันอีก
“อืม... เอาเข้าจริงก็ไม่ผิดหรอก”
ออโรร่าแกว่งถ้วยชาในมือไปมา
ใบหน้าของเธอยังคงเป็นเด็กสาววัยสิบหก ดูอ่อนเยาว์และไร้เดียงสาอยู่บ้าง
“คนที่ลงมือฆ่าแล้วแยกชิ้นส่วนเขา เอาไปปลูกไว้ในแปลงดอกไม้ ก็คือ ‘นางฟ้าฮวาลา’ จริง ๆ นั่นแหละ”
ออโรร่ายิ้มอย่างอ่อนโยน
“แต่ฉันเป็นคนจัดการหมอนั่น แล้วส่งไปให้เธอเองนะ”
“พูดกันตามตรง ‘นางฟ้าฮวาลา’ ไม่ควรขอบคุณฉันหรอกเหรอ?”
น้ำเสียงของเธอสบาย ๆ แฝงแววหยอกล้ออยู่เล็กน้อย
เจียงไหลอ้าปาก เธออยากถามว่าแล้วเธอล่ะจะเป็นยังไงต่อไป?
แต่ก็รู้สึกว่าการถามแบบนั้นช่างโหดร้ายและวางท่าเกินไป
นี่คือทางเลือกที่ออโรร่าเป็นคนตัดสินใจเอง
เธอย่อมรู้ผลที่จะตามมาดีกว่าคนนอกอย่างเจียงไหลที่เพิ่งมาถึงที่นี่
—แต่เธอก็ยังลงมืออยู่ดี
เห็นเจียงไหลเงียบไป ออโรร่าก็ยิ้มบาง ๆ
“ท่าทางตอนเธอไม่พูดนี่ คล้ายกับที่ซ่งฉือบรรยายไว้เลยนะ”