เจียงไหลใช้กระดาษทิชชูสองสามแผ่นห่อ"พลั่วเหล็กกล้า"อย่างคล่องแคล่ว ก่อนเริ่มขุด
ที่จริงเดินตากแดดที่ไร้สิ่งกำบังมานานขนาดนี้ ตอนนี้เธอทั้งเหนื่อยทั้งร้อน
แต่ก็ช่วยไม่ได้ ชีวิตยังไงก็ต้องดำเนินต่อไป!
ใช้"ชาพื้นทรายธรรมดา"1 ชิ้น
ถึงจะสวมผ้าคลุมหน้าและหน้ากากกรองทรายแล้ว ก็ยังมีเม็ดทรายเล็ก ๆ เกาะอยู่บนผิวหนังที่โผล่พ้นผ้าออกมา
พวกมันปะปนกับเหงื่อ เสียดสีกับผิวจนทั้งคันทั้งเจ็บ
เจียงไหลเลียริมฝีปากที่แห้งแตก กลั้นความอยากดื่มน้ำอีกครั้ง แล้วพึมพำในใจซ้ำ ๆ ว่า
“อย่าซ้ำเลยนะ อย่าซ้ำเลยนะ อย่าซ้ำเลยนะ...”
ก่อนหน้านี้"นกหวีดเงียบสีแดงสด"เคยเตือนเธอไว้แล้วว่า
ข้อมูลที่ได้จากการนำสิ่งของ"ระดับขั้นสำริด"มาแลกแบบนี้ มีโอกาสซ้ำกับสมบัติลับที่ได้รับไปแล้ว
แสงแดดสาดลงมาจากเบื้องบน ทอดเงาของเธอให้ยาวออกไป
มองจากระยะไกล บนพื้นทรายกว้างใหญ่มีมนุษย์ตัวเล็กจ้อยเพียงคนเดียวกำลังพยายามออกแรงขุดอย่างเอาเป็นเอาตาย
เป็นระยะ ๆ เธอก็ส่งเสียง “ซี้ด” มือที่กำด้ามพลั่วคลายออกแล้วกำแน่นใหม่ พักอยู่สองสามนาทีก็ก้มหน้าขุดต่อ
"นกหวีดเงียบสีแดงสด"เห็นว่าเจียงไหลตากแดดจนทนไม่ไหว จึงโผล่ออกมาชวนคุย “พูดแบบนี้แล้วจะไม่ซ้ำจริง ๆ เหรอ?”
เจียงไหลขานรับอย่างจริงจัง “เอ๊ะ พูดแบบนั้นได้ยังไง”
เธอยิ้มกริ่มนิด ๆ แล้วพูดว่า
“เชื่อก็ศักดิ์สิทธิ์ ไม่เชื่อก็ไม่ศักดิ์สิทธิ์ไง”
มุมปากที่ยกขึ้นเพียงน้อยนิดไม่ได้เป็นเพราะเธอเย็นชา