“ครืน——”
โลงศพส่งเสียงครางต่ำ
แสงอาทิตย์แผดเผาสาดลอดเข้าไปอย่างไม่รอช้า พร้อมพากลิ่นหอมเข้มข้นของไม้จันทน์มังกรเข้ามาด้วย
ผงละเอียดเล็กจิ๋วที่ไม่รู้จักลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ ความเค็มฝาด ความหวาน และความเย็นชื้นจากการผุพังประดังเข้ามาปะทะใบหน้า
ชั่วขณะที่เจียงไหลเห็นภาพภายในโลงศพ รูม่านตาของเธอก็หดวูบ
บนเสื่อที่พันด้วยเส้นไหมสีทอง มีหญิงสาวคนหนึ่งนอนนิ่งอยู่ ดวงตาปิดสนิท
เธอสวมเสื้อคลุมผ้าดำโปร่งบางที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายตะวันตก ด้านบนประดับพู่สีทองระย้าจนเต็ม
ราวกับดาวตกที่พาดผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืนอันลึกลับ
ขากางเกงพลิ้วไหวราวเมฆ รวบกระชับตรงข้อเท้า เผยให้เห็นโซ่ข้อเท้าที่แกว่งไกว ประดับอำพันเม็ดเล็กละเอียดเป็นวงซ้อนกัน
ผมยาวดำขลับแทบกลืนเป็นเนื้อเดียวกับผ้าคลุมหน้าที่ทิ้งตัวลงมา
แต่สายตาของเจียงไหลกลับจับจ้องอยู่ที่หลังมือซึ่งวางซ้อนกันของเธอ
ตัวเลขสีดำสนิทสามหลักปรากฏชัดต่อหน้า:
004
ลมหายใจของเจียงไหลแทบหยุดลง
แต่ในจังหวะที่เธอกำลังตะลึง ขนตาของหญิงสาวในโลงศพก็สั่นไหว
——เธอกำลังจะตื่นขึ้นมา
เจียงไหลไม่เคยคิดเลยว่า ในโลงศพที่ถูกฝังไว้นานเท่าไรไม่รู้ใบนี้
จะมีผู้เล่นคนหนึ่งในอดีตนอนอยู่ แถมยังเป็นคนที่มีชีวิต...
ไม่สิ
อีกฝ่ายยังเป็นมนุษย์อยู่จริงหรือเปล่า?
เจียงไหลจ้องหญิงสาวเขม็งโดยไม่กะพริบตา
ผิวของเธอขาวซีดราวกระดาษ เผยอาการป่วยจากการไม่ได้เห็นแสงตะวันมาเป็นเวลานาน
ถึงอย่างนั้น กล้ามเนื้อก็ไม่ได้ฝ่อลีบแต่อย่างใด