“สุดยอดไปเลยพี่เจียง”
เสิ่นชิงหรานถอดผ้ากันเปื้อนไปพลาง เอ่ยชื่นชมจากใจจริงไปพลาง
“เทียบกันแล้ว ก่อนหน้านี้ผมคงยกอาหารมามั่ว ๆ เลยสินะ”
มุมปากเจียงไหลกระตุกแรง “อย่าพูดอะไรที่ฟังได้สองแง่สองง่ามแบบนั้นสิ”
“คนที่เก่งจริง ๆ คือเจ้าหมูน้อยของบ้านเราต่างหาก”
ทั้งสองคนยืนอยู่ตรงนั้น คนหนึ่งเท้าเอวชื่นชม อีกคนกอดอกมอง
พลางมองเสี่ยวตังคังร่างขยายเดินผ่านไปอย่างเชื่องช้า
บนหลังอันกว้างใหญ่ของมันมีจานอาหารร้อน ๆ วางเรียงรายอยู่เต็มไปหมด
เสิ่นชิงหรานไม่รู้ไปนึกอะไรขึ้นมา จู่ ๆ ก็ขอยืมเจ้าหมูจากเจียงไหล
เขาถึงกับคลุม "ผ้าปูโต๊ะกันความร้อน" บนหลังมันอีกชั้น เพื่อป้องกันไม่ให้อาหารที่เพิ่งยกลงจากเตาลวกเด็ก ๆ
จากนั้นเสี่ยวตังคังก็แบกอาหารเต็มโต๊ะ เดินไปยัง "โต๊ะอาหารสไตล์มูส"
ต้องยอมรับว่าเร็วกว่าทั้งประหยัดแรงกว่าตอนที่เสิ่นชิงหรานวิ่งวุ่นยกอาหารอยู่คนเดียวก่อนหน้านี้มาก
พอเซี่ยอิงเห็นเข้าก็หัวเราะ “มีรถเสิร์ฟอาหารตราหมูน้อยอัตโนมัติเต็มรูปแบบด้วยแฮะ”
แต่มั่นคงกว่า “รถ” เยอะ
เสี่ยวตังคังฉลาดมาก เดินอย่างมั่นคงตลอดทาง ไม่มีทางสะดุดอะไรเล็ก ๆ ที่จู่ ๆ โผล่มาขวางได้
เมื่อเห็นมันหยุดข้างโต๊ะอย่างมั่นคง เจียงไหลก็ตระหนักอย่างลึกซึ้งว่าเธอใช้ประโยชน์จากเจ้าหมูน้อยไปไม่ถึงหนึ่งเปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำ
หลังจากผ่านไปนาน ในที่สุด "โต๊ะอาหารสไตล์มูส" ก็กลับมาแน่นขนัดอีกครั้ง
“พี่สาว พี่สาว ตรงนี้ค่ะ”
หลินซีว่างมีลักยิ้มผุดขึ้นบนแก้ม เว้นที่นั่งประจำไว้ให้เจียงไหล