“นั่นมันราชาวานรน่ะสิ”
เสิ่นชิงหรานรู้สึกเฉย ๆ ขึ้นมาทันที
เขาหรี่ตาลง ก้มหน้าเช็ดเลือดบนใบมีดผ่าตัดกับกองหิมะอย่างไม่ใส่ใจ
เช็ดไปเช็ดมา จู่ ๆ ก็รู้สึกถึงความผิดปกติ “เดี๋ยวก่อน——”
“ราชาวานรถูกต่อยกระเด็นไปแล้ว?”
ไม่มีใครตอบ
เสิ่นชิงหรานหันขวับ
ก็พบว่าหลินซีว่างที่กำลังเหยียบอาเหยาซึ่งใกล้ตายเต็มทีอยู่ใต้เท้า ดวงตาเต็มไปด้วยหัวใจดวงน้อย
อวี๋ฉือบนรถออฟโรดก็มีสีหน้าเคร่งขรึมศรัทธา
สีหน้าที่แสนคุ้นเคย
เสิ่นชิงหรานรู้สึกว่าตัวเองเคยเห็นตอนที่เจ้านายแจกโบนัสสิ้นปีก็เป็นแบบนี้
ทั้งคู่จ้องเป๋งไปทางค่าย
ไม่มีใครสนใจเสิ่นน้อยผู้ขยันซ้ำศัตรูให้ตายสนิทเลยสักนิด
ครู่ใหญ่ หลินซีว่างถึงได้ละสายตากลับมาอย่างอาลัยอาวรณ์
“เรารีบจัดการให้เสร็จแล้วกลับไปหาพี่สาวกันเถอะ...”
เธอพูดไป น้ำเสียงก็ค่อย ๆ แผ่วลง ดวงตาค่อย ๆ เบิกกว้าง
เสิ่นชิงหรานสะบัดผมปอยหนึ่ง คิดว่าท่าทางซ้ำศัตรูให้ตายสนิทของตัวเองหล่อเกินไป
แต่กลับพบว่าหลินซีว่างยื่นมือออกมา ชี้ไปที่พื้นด้านหลังเขา
นั่นคือตำแหน่งที่เหลียงอี้เจาล้มลง
ขมับของเสิ่นชิงหรานเต้นตุบ
จะไม่ใช่ศพคืนชีพหรอกนะ?
“ฟ่อ” นี่คือเสียงที่อวี๋ฉือสูดลมหายใจเย็นจัด
เสิ่นชิงหรานขยี้หน้าที่ชาหน่อย
เขายอมรับได้ที่อีกฝ่ายยืนอยู่ หรือนอนอยู่ก็ได้
แค่ไม่ค่อยหวังว่าจะเป็นแบบลอยอยู่
ทำใจพร้อมสู้ตายหันหลังกลับไป
พอมองเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าชัดเจน เสิ่นชิงหรานก็อึ้งไป
“ฟ่อ”