หิมะโปรยปรายลงมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจรู้
ทับถมบนขนตาที่สั่นระริก
“เธอรู้หรือไม่”
เจียงไหลกระแอมหนึ่งครั้ง เลือดไหลซึมผ่านง่ามนิ้ว
“เราสองคนกระอักเลือดใส่กันแบบนี้ ดูประหลาดมาก”
“ไร้สาระ”
สีหน้าของ “เหลียงอี้เจา” กลับดูแย่ยิ่งกว่าของเธอเสียอีก
เสียงเหมือนลอดออกจากลำคอ: “ก็เพราะนายทั้งนั้นไม่ใช่หรือ”
เขาพูดพลางก็กระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง
เดิมทีที่มาอยู่ที่นี่ ก็มาในฐานะ “ผู้บุกรุก”
และหญิงน่าสาปนี่ยังยั่วให้ระบบเพ่งเล็งซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ยิ่งไปกว่านั้นเขายังใช้พลังที่ไม่ใช่ของโลกนี้อย่างต่อเนื่อง โจมตีด้วยอาวุธ
จึงได้รับผลกระทบหนักกว่าเดิม
ยิ่งใช้พลังมากเท่าไหร่ ร่างกายก็ยิ่งอ่อนแอมากขึ้นเท่านั้น
ก่อนหน้านี้พอถูกอัญเชิญออกมา แค่ไม่กี่กระบวนท่า ฝ่ายตรงข้ามก็ตายสนิทแล้วไม่ใช่หรือ?!
จะมายุ่งยากอะไรอย่างนี้? ปล่อยให้เธอกระโดดโลดเต้นวุ่นวาย!
แต่เดิมคิดจะเข้าประชิดตัวโจมตีเต็มกำลัง ให้จบการต่อสู้ไปเลย
ไม่คิดว่าจะถูกหมูตัวนั้นขวางไว้
ก่อนหน้านี้ทำไมไม่เคยได้ยินเลยว่าคนนี้ยังเลี้ยงหมูอีกตัว?
บัดซบ
บีบให้ “เหลียงอี้เจา” ต้องละทิ้งอาวุธ ต่อสู้ด้วยมือเปล่า
ต่อสู้ก็ว่าแย่แล้ว แต่คนผู้นี้ยังวิ่งอ้อมไปพลางตะโกนไปพลางว่า:
“นายไม่รู้สึกว่าควรกินข้าวหรือยัง”
“นายเคยกินขนมปังหมูหยองไหม กัดลงไปคำหนึ่งนุ่มฟูแน่นละมุนแบบนั้น”
เป็นเหตุให้ในหัวของเขาเพียงแค่คิด
ก็จะควักเสบียงออกมายัดใส่ปากโดยจิตใต้สำนึก
ในค่ายชั่วร้ายนี่มันมีของประหลาดอะไรกันแน่?!