อุปกรณ์ใช้ครั้งเดียว แถมยังต้องเป็นของสังเวยที่กำหนดไว้เท่านั้น?
ใครเป็นคนกำหนด?
ระหว่างที่ทุกคนกำลังจะจินตนาการถึงพิธีกรรมลึกลับที่เต็มไปด้วยแผนการและความน่าสะพรึงกลัว
เจียงไหลก็เหลือบเห็นข้อความของ"นกหวีดเงียบสีแดงสด"เปลี่ยนไปอีกครั้ง:
“จริง ๆ แล้วก็แค่อุปกรณ์ส่งผ่านแบบใช้แล้วทิ้ง อย่าเข้าใจผิดล่ะ”
“แค่เจ้าของมันค่อนข้างรักหน้า ก็เลยดูดีมีชาติตระกูลหน่อย”
“โอ้โหโอ้โหโอ้โห นี่แหละข้อเสียของการไม่มีหน้าต่างผู้เล่น”
สามประโยคทำลายจินตนาการทั้งหมดของเจียงไหลราบเป็นหน้ากลอง
มุมปากเธอกระตุก ก่อนตรวจสอบข้อมูลอุปกรณ์ต่อ:
"ของสังเวยที่กำหนดในปัจจุบัน: นกหวีดเงียบสีแดงสด (0/20)"
เสิ่นชิงหรานซึ่งคิดว่าตัวเองไม่ถนัดเรื่องใช้สมอง ลากอวี๋ฉือไปนับนกหวีดเล่นข้าง ๆ
เมื่อเห็นดังนั้น เขาก็อุทาน “เอ๊ะ” ออกมาครั้งหนึ่ง “ที่นี่มีนกหวีด 17 อัน”
ขาดอีกสาม
“ตรงกับจำนวนพวกเราพอดี”
หลินซีว่างพึมพำ
เมื่อเห็นสีหน้างุนงงของอวี๋ฉือ เธอจึงเสริม
“ฉันหมายความว่า ตอนที่ต้วนนั่วนั่วเจอพวกเรา พวกเรามีแค่สามคน”
อวี๋ฉือที่เกือบคิดว่าตัวเองถูกตัดสิทธิความเป็นมนุษย์อีกครั้ง เกาหัวแกรก ๆ
“พวกนั้นคิดได้สวยหรูดีแท้” เสิ่นชิงหรานยิ้มเหี้ยมแต่แววตาไม่ยิ้ม กระตุกมุมปาก
ถึงตอนนี้ ใครก็มองออกว่า พวกของเหลียงอี้เจาคำนวณไว้แล้วว่าจะเอาพวกเขามาถมจำนวนให้ครบ
ไม่มากไป ไม่น้อยไป ตรงกับสามคนพอดิบพอดี
เจียงไหลเล่นพลางพลิกรูปสลักเล็ก ๆ ในมือ แต่กลับกำลังคิดถึงอีกเรื่องหนึ่ง
จากข้อความที่"นกหวีดเงียบสีแดงสด"เปิดเผยออกมา
เดาได้ไม่ยากว่า"เทวรูปน้อยสวดอ้อนวอน"แต่แรกไม่ได้เป็นของเหลียงอี้เจากับพวก