ชั่วขณะที่ภูเขาไฟปะทุ ควันหนาทึบสีดำปนแดงก็กลืนกินทัศนียภาพทั้งหมด
มันคำรามราวกับต้องการกลืนทุกสิ่งรอบตัวให้สิ้นซาก
แสงอาทิตย์ถูกกลืนหาย ทว่าความมืดหม่นที่ตามมากลับน่าสะพรึงยิ่งกว่า
เศษหินเล็กละเอียดปะปนมากับคลื่นความร้อนที่ถาโถมเข้ามาอย่างที่ไม่เคยพบมาก่อน หินอันตรายเหล่านั้นถูกความร้อนที่สะสมอยู่ในภูเขาไฟเผาจนร้อนระอุ
ยามนี้พวกมันราวกับเหล็กเผาร้อนที่ร่วงลงมาจากฟ้าโดยไม่มีที่มา แม้ตกลงบนพื้นทรายก็ยังมีควันขาวพวยพุ่งขึ้นเป็นสาย
กลิ่นกำมะถันในอากาศเข้มข้นจนแสบจมูก สำลักจนแสบตา
เจียงไหลเงยหน้ามองเถ้าภูเขาไฟที่ปกคลุมท้องฟ้า
เธอรู้สึกว่ามนุษย์ช่างเล็กจ้อยเหลือเกินเมื่ออยู่ต่อหน้าภัยพิบัติทางธรรมชาติอย่างแท้จริง
แสงสีแดงคล้ำพลุ่งพล่านอยู่เหนือศีรษะ เถ้าถ่านปลิววนแล้วร่วงลงมาเป็นสาย
ราวกับจะฝังทุกคนไว้ที่นี่ให้สิ้นซาก
ทั้งที่ "มัน" ยังมาไม่ถึงตรงหน้าอย่างแท้จริง แรงกดดันก็แทบทำให้ทุกคนหายใจไม่ออกแล้ว
พื้นทรายใต้เท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยแยกเส้นแล้วเส้นเล่าลามเข้ามาจากระยะไกลอย่างรวดเร็ว
ราวกับมีใครกำลังฉีกผืนดินทั้งผืนออกจากกัน
“ระวังเท้า!” เจียงไหลยกมือปิดปากกับจมูก เตือนเสียงต่ำ
ก๊าซร้อนระอุพุ่งทะลักออกมาจากรอยแยก อุณหภูมิที่สูงเกินไปทำให้อากาศรอบด้านส่งเสียงฉ่า
พื้นดินที่ไกลออกไปเริ่มยุบตัวเป็นบริเวณกว้าง ผืนทรายทรุดฮวบลงทีละส่วน
ถ้าตกลงไปในเวลาแบบนี้ ก็คงได้รอให้ถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้ากว่าจะโผล่ขึ้นมาเหมือนหน่อไม้หลังฝนตก