"ช่วงเวลามืด: 2 ชั่วโมง"
ตรงกับเวลาจริงตอนตี 2 อีกสองชั่วโมงกว่าจะถึงรุ่งเช้า
ตลอดสองชั่วโมงที่ผ่านมา เรียกได้ว่า “ต่างคนต่างงัดไม้เด็ดออกมาใช้กันหมด”
เจียงไหลกับเสิ่นชิงหรานลองโจมตีขอบเขตดูแล้ว แต่ไม่ว่าการโจมตีจะรุนแรงแค่ไหน พอตกเข้าไปในหมอกดำผืนนั้นก็สลายหายไปอย่างง่ายดาย
ความมืดไร้ขอบเขตนั้นราวกับปากขนาดมหึมา กำลังเยาะเย้ยความไม่รู้จักประมาณตนของพวกเขาอย่างไร้ความปรานี
อวี๋ฉือยืนอยู่บนซากศพ"มดทรายแดง"หลายตัวที่กองซ้อนกันจนเย็นชืดแล้ว จึงมองเห็นทิวทัศน์ได้กว้างที่สุด
ระหว่างเล็ง"มดทรายแดง"ที่เริ่มเคลื่อนไหวอย่างกระสับกระส่ายรอบด้าน ก็ยิงธนูออกไปหยั่งเชิงแนวเขตแดนที่อยู่ไกลออกไป
จิงอวิ๋นซิ่วถือกิ่งไม้เล็ก ๆ กิ่งหนึ่ง ขีดเขียนคำนวณอะไรบางอย่างลงบนพื้นทรายไม่หยุด
ดูเหมือนเธอจะวาดวงกลมซ้อนกันหลายวง โดยมีซากศพ"มดทรายแดง"กองนั้นเป็นจุดศูนย์กลาง และวงแต่ละวงจากด้านในออกไปด้านนอกแทนระยะทางช่วงหนึ่ง
จุดหลายจุดที่ทำเครื่องหมายไว้บนวงกลมสอดคล้องกับทิศทางที่หลินเจ้าเหย่เดินออกไป ขีดจำกัดที่กระแสข้อมูลของเซี่ยอิงตรวจจับได้ และแนวเขตหลายจุดที่อวี๋ฉือยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่าเมื่อครู่...
ไม่ไกลออกไป หลินเจ้าเหย่จับ"มดทรายแดง"ที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ข้างนอกมาได้ตัวหนึ่ง แล้วใช้พลังจิตควบคุมมันให้เป็นพาหนะของเด็กสาว
ทฤษฎีที่เขาลองพิสูจน์คือ ในเมื่อ"มดทรายแดง"ยังเคลื่อนไหวได้ บางทีการขี่หลังพวกมันอาจช่วยให้พบเส้นทางที่ถูกต้องก็ได้