อวี๋ฉือมองเจียงไหลที่ยิ้มแต่ไม่ยิ้ม แล้วหันไปมองเสิ่นชิงหรานที่ยิ้มแป้น
แววตาของเธอเผยความชื่นชมออกมาเล็กน้อย
รอยยิ้มไม่ได้หายไปไหน แค่ย้ายไปอยู่บนหน้าอีกคนเท่านั้น
“ตึง”
หลังเจียงไหลซัดเสิ่นชิงหรานไปหนึ่งที ก็รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที
เมื่อมีหลินซีว่างคอยเป็นตัวล่อหลัก ความยากของ"โหมดหนีตาย"ก็ลดฮวบลง
ทั้งสี่คนผลัดเวรกัน พาหลินซีว่างวนเวียนไปมาแถว"ห้องจัดเลี้ยง"
แค่นี้ก็พอให้ยื้อผ่านไปได้ตลอดทั้งคืนแล้ว
ยามเช้าตรู่ตอนหกโมง เสียง"ระฆังสวดมนต์ยามรุ่งอรุณ"ดังขึ้นเป็นครั้งแรก
"คนรับใช้ศพตาย"ที่ทำงานหนักมาตลอดคืนก็สลายเป็นควันดำ
“ตอนเที่ยงเรายังต้องกลับไป รอให้"สาวใช้"เรียก"ผู้พิทักษ์"มาหรือเปล่า?”
เสิ่นชิงหรานนวดคอพลางถาม
ใน"ห้องจัดเลี้ยง"ไม่มีที่ให้คนนอน
แต่โชคดีที่ภูมิประเทศเอื้ออำนวย มีทางให้เดินเข้าออกได้ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง
ทุกคนจึงอาศัยพิงมุมกำแพงนอนกันมาตลอดคืน
ได้ยินดังนั้น เจียงไหลก็ตอบอย่างเด็ดขาดว่า “ไม่ไป”
ดินแดนลับแห่งนี้ใกล้จะสิ้นสุดแล้ว ทั้งสองฝ่ายก็แตกหักกันแล้ว
ถ้ายังกลับไปเป็น"ผู้พิทักษ์"ให้"เจ้าหญิง"อีก นั่นแหละถึงจะเรียกว่าเดินเข้าปากเสือ
เธอคิดเล็กน้อยก่อนกล่าวว่า “เราไป"สวนดอกไม้"กัน”
ก่อนหน้านี้พวกเธอตาม"เจ้าหญิง"ไปตามทางเล็กฝั่งขวามาแล้ว
แต่ยังไม่ทันได้เก็บของข้างในเลย
หลังเสียงระฆังดังขึ้น เหล่าคนรับใช้ที่หายไปเมื่อคืนก็ทยอยปรากฏตัวอีกครั้ง