"หญ้าพักสงบ"เป็นพืชสีเขียวมรกตต้นเตี้ยชนิดหนึ่ง
มองเผิน ๆ แทบกลืนไปกับวัชพืชที่ขึ้นเขียวชอุ่ม
ใบรูปวงรีเรียวยาวสองใบห้อยลู่ลง ราวกับกำลังหลับใหล
เพ่งมองอยู่นานจึงสังเกตเห็นการขยับขึ้นลงแผ่วเบาของมัน
เส้นใบสีเข้มกลางใบเปล่งประกายสีเขียวหม่นไปตามจังหวะหายใจเข้าออก
เจียงไหลรวบรวมสมาธิ กวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วพบว่าเท่าที่สายตาไปถึง
กลับเต็มไปด้วย"หญ้าพักสงบ"แน่นขนัด!
พวกมันทอดยาวจากทางเดินเล็ก ๆ ไปจนถึงใต้ต้นไม้แห้งตายที่ปลายทาง
กองแล้วกองเล่า กระจุกแล้วกระจุกเล่า
"หญ้าพักสงบ"เลื้อยผ่านรากไม้แห้งตาย มอบสีเขียวสดใสให้ผืนดินอันแร้นแค้น
ภาพบรรยากาศสงบสุขชวนให้รู้สึกว่าวันเวลาผ่านไปอย่างผาสุก ช่างขัดแย้งกับคำอธิบายประหลาดจากระบบอย่างสิ้นเชิง
ใครจะไปคิดว่าทุ่งหญ้าที่ดูมีชีวิตชีวาผืนนี้
จะเติบโตขึ้นจากเลือดของผู้อื่น
ใต้ต้นกุหลาบเหี่ยวเฉาต้นนั้น"หญ้าพักสงบ"งอกงามหนาแน่นที่สุด
สายลมพัดผ่าน ใบไม้ขยับไหวแผ่วเบา
เจียงไหลรู้สึกราวกับมองเห็นอักษรสี่ตัวปรากฏขึ้นตรงนั้น—
สถานที่เกิดเหตุ
แต่ภารกิจปลุก"มาเลฟิเซนต์"ให้ตื่น อย่างไรก็ต้องรอทำตอนกลางคืน
เจียงไหลละสายตา แล้วอ่านคำแนะนำจากระบบของ"หญ้าพักสงบ"ต่อ
"มีน้ำและสารออกฤทธิ์สงบประสาทตามธรรมชาติอยู่เป็นจำนวนมาก"
เพราะไม่มี"ตำรายาเทวะ"จึงไม่อาจรู้สรรพคุณทางยาที่ละเอียดกว่านี้ได้
แต่แค่คำว่า “น้ำ” ก็ชวนให้สนใจมากพอแล้ว