“ชื่อธรรมดามากเลยใช่ไหม?”
หลี่อันถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ธรรมดาจนแทบไม่มีตัวตน”
“เหมือนกับโคมไฟที่เธอจุดทิ้งไว้ให้ผมทุกคืน และรองเท้าแตะที่วางเรียงเป็นระเบียบอยู่หน้าประตู”
“ธรรมดาจน...คุณจะพรากชีวิตเธอไปเมื่อไรก็ได้”
ลั่วเหอชะงักลมหายใจไปครู่หนึ่ง
เธอไวต่ออารมณ์ของคนอื่นอย่างผิดปกติ โดยเฉพาะผู้ชาย
อีกฝ่ายพูดว่า “เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น”
แต่สีหน้าและแววตาตอนพูดถึงเรื่องพวกนี้ รวมถึงทุกถ้อยคำที่เอ่ยออกมา ล้วนเหมือนอยากให้เธอชดใช้ด้วยชีวิต!
“พวกเราก็แค่คนธรรมดา...”
หลี่อันเอ่ยราวกับถอนหายใจ
“เหตุการณ์ครั้งนี้พลิกชีวิตพวกเราไปจนหมด”
“ทั้งมอนสเตอร์กินคน ทั้งสัตว์กลายพันธุ์สามหัวหกแขน น่ากลัวกันทั้งนั้น”
“ผมยังปรับตัวกับอากาศหนาวจัดนี่ไม่ทัน ยังไม่ทันชินกับการถูกโยนมาอยู่ในโลกที่ไม่สงบสุขอีกต่อไป”
“ฝูงสัตว์คลั่งระลอกแรกก็มาถึงแล้ว”
เจียงไหลหันไปมองหลี่อันที่ยังยืนอยู่ตรงหน้าลั่วเหอ
เสิ่นชิงหรานกับคนอื่น ๆ ที่อยู่ข้างเธอก็ไม่ได้เร่งเร้า พวกเขาเงียบงัน มองไปทางนั้นเช่นกัน
เรื่องพวกนี้พวกเขาไม่เคยพูดออกมา แต่ล้วนเคยประสบมาจริง ๆ
ชีวิตที่เคยสงบสุขพลันพังทลายลงโดยไม่มีสัญญาณเตือน
ไม่มีอาหารร้อน ๆ ให้กิน ไม่มีใบหน้าคุ้นเคยหรือเพื่อนฝูง
มีเพียงสภาพแวดล้อมแปลกหน้า ความหนาวเหน็บไร้ที่สิ้นสุด และมอนสเตอร์ที่ไม่ใช่ทั้งคนทั้งผี
ไม่เคยกลัวเลยสักครั้งหรือ?
ไม่ใช่หรอก
ความกลัวและการปรับตัวไม่ได้เป็นปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณของมนุษย์เมื่ออยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้