ไม่ค่อยดีเท่าไร
ความคิดถูกลมหนาวเฉียบคมดึงกลับมา ว่านมู่ชุนรู้สึกว่าทุกอย่างเลวร้ายเหลือเกิน
คนที่ตั้งชื่อนี้ให้เธอ กลับคิดจะฆ่าเธอ
รัตติกาลซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ โอบล้อมสรรพสิ่งในโลก รวมถึงหัวใจในอกด้วย
ไม่...
ว่านมู่ชุนพลันยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
คนที่ตั้งชื่อนี้ให้เธอ ไม่อยู่บนโลกนี้แล้วต่างหาก
คนตรงหน้าจะเป็นคนเดียวกับที่เธอรู้จักได้อย่างไร?
พวกเธอไม่เคยช่วยกันหาความอบอุ่นท่ามกลางความหนาวเหน็บสุดขั้ว ไม่เคยนั่งเปิดใจคุยกันใต้กองไฟ
และไม่เคยแบ่งผลไม้ที่อุตส่าห์แลกมาได้บนแพไม้ซึ่งขาดแคลนเสบียง
ทุกอย่างกลับไปเป็นศูนย์เพราะการตัดสินใจที่ผิดพลาดครั้งนั้น
วิถีของ"ค้อนไว้อาลัย"ฉายซ้ำในหัวไม่รู้จบ
ไม่มีครั้งไหนที่ว่านมู่ชุนตระหนักได้ชัดเจนเท่านี้ว่า—
ไม่มีอีกแล้ว
จะไม่มีใครดึงเธอขึ้นมาจากกองฟางนั่นอีก
“พวกคุณตัดสินใจผิดแล้ว...”
แววตาของว่านมู่ชุนว่างเปล่าไปชั่วขณะ เธอพึมพำประโยคหนึ่ง แต่ก็ไม่รู้ว่ากำลังพูดกับใคร
“การเสียสละแบบนี้ไม่มีความหมายหรอก”
เธอถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างไม่รีบร้อน
เฉียดผ่านการโจมตีที่ฟาดลงมา
ลมแรงคมกริบราวใบมีดฉีกเสื้อคลุมสีดำ และพัดบางสิ่งปลิวห่างออกไปอย่างแผ่วเบา
เมื่อว่านมู่ชุนเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ภาพนับไม่ถ้วนก็วูบผ่านรูม่านตา
“เธอดูแคลนโชคชะตาเกินไปแล้ว”
เธอคล้ายถอนหายใจ
ฉับพลันนั้น เจียงไหลรู้สึกเหมือนมีบางอย่างสะดุดเท้าอย่างแรง!