เจียงไหลรู้สึกว่าสายตาที่ว่านมู่ชุนมองเธอแปลกไปเล็กน้อย
ไม่ค่อยเหมือนกำลังมองศัตรู ดูพิลึกชอบกล
กลับคล้ายกำลังมองผู้ชายสารเลวที่…ทอดทิ้งความรักเสียมากกว่า?
ความคิดนี้ผุดขึ้นมาแวบหนึ่ง ทำเอาเจียงไหลสะดุ้งกับตัวเอง
เธอยกมือนวดขมับ แล้วเปลี่ยนเรื่องถามว่า
“เสี่ยวว่างกับคนอื่นอยู่ที่ไหน?”
ว่านมู่ชุนแค่นหัวเราะ
แค่มองสีหน้าของเจียงไหล เธอก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไร
“บอกให้คนอื่นหยุดมือ”
ว่านมู่ชุนใช้หลังมือปาดเลือดที่มุมปากอย่างไร้อารมณ์
“ตามฉันมา แล้วเธอจะได้เจอพวกเขา”
เจียงไหลนิ่งเงียบ
ว่านมู่ชุนชะงักไปครู่หนึ่ง “ทำไม ไม่อยากช่วยคนแล้วหรือไง?”
“อยาก” เจียงไหลมองเธออย่างลังเล พลางหมุนค้อนไว้อาลัยในมือ
“แต่คุณสั่งให้ 002 หยุดได้ไหม?”
ตอนนี้คนเดียวในสนามที่ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง ก็คงเป็น 002 แล้วล่ะ
ว่านมู่ชุนเองก็นิ่งไปครู่หนึ่ง
ผ่านไปพักใหญ่ เธอกัดฟันพูด “เธอซัดมันให้ยอมแพ้ก็จบไม่ใช่หรือไง?!”
อย่างไรเสีย ตอนชีหยวนสั่งให้เธอพา 002 มาด้วยตั้งแต่แรก ก็ไม่ได้หวังว่าแผนจะสำเร็จอยู่แล้ว
เดิมทีคิดว่าก่อนจะปะทะกันจริงจัง ถ้าอาศัย 002 กำจัดพวกตัวเกะกะไปได้สักสองสามคนก็นับว่าไม่เลว
ใครจะคิดว่าสู้กันมาตั้งนาน แต่ไม่มีใครตายสักคน
นี่เล่นอะไรกันอยู่?!
กลับกลายเป็นว่าตลอดทาง เธอต้องคอยระแวดระวังแม้แต่ตอนนอน ลืมตาข้างหนึ่งไว้เสมอ
จะได้ไม่โดนมนุษย์นกสมองมีปัญหานั่นฟันเอาเมื่อไรก็ไม่รู้