ว่านมู่ชุนเคยจินตนาการถึงฉากการกลับมาพบกันนับครั้งไม่ถ้วน
เธอเตรียมใจไว้เป็นล้านครั้ง
“ห้ามใจอ่อนเด็ดขาด”
ในค่ำคืนมืดมิดนับไม่ถ้วน ว่านมู่ชุนพร่ำบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ก่อนจะได้พบเจียงไหลจริง ๆ เธอคิดว่าตัวเองทำได้
“ฆ่าเธอเสียก็จบ”
“มีแต่ฆ่าเธอเท่านั้น ทุกอย่างถึงจะกลับมาเข้าที่”
ว่านมู่ชุนย้ำกับตัวเองเช่นนั้น
“เธอก็แค่คนที่ไม่มีความทรงจำคนหนึ่งเท่านั้น”
“ในเมื่อไม่มีแม้แต่ความทรงจำ แล้วฉันจะใจอ่อนกับอะไรได้อีก?”
“ทุกอย่างในอดีตไม่เหลืออยู่แล้วนี่นา”
ว่านมู่ชุนเชื่ออีกครั้งว่าตัวเองต้องทำได้แน่
ถึงอย่างไรเธอก็ใช้ลูกแก้วคริสตัลทำนายมาเกินร้อยครั้ง และทุกครั้งก็ได้ภาพเดียวกัน——
เธอจะตาย
ตายในอ้อมกอดของเจียงไหล
แค่คิดถึงภาพนั้น ว่านมู่ชุนก็แทบอยากหัวเราะออกมา
แม้ในลูกแก้วคริสตัลจะไม่มีภาพหลังจากนั้นปรากฏขึ้น
แต่เธอก็จินตนาการได้แล้วว่าอีกฝ่ายจะนึกทุกอย่างออก
แล้วร้องไห้ฟูมฟายเป็นอย่างไร
แต่ทำไมคนที่น้ำตาร่วงก่อนกลับเป็นเธอ
ว่านมู่ชุนกดหน้าอกตรงตำแหน่งที่ปวดหนึบ
เห็นมากเข้า เดี๋ยวก็ชินชาไปเอง
เห็นมากเข้า ก็ควรจะชินชาแล้วไม่ใช่หรือ...
มีเพียงบางครั้ง บางครั้งเท่านั้น ในช่วงเวลาที่น้อยนิด เธอจะนึกถึงครั้งแรกที่ได้พบเจียงไหล
——ว่านมู่ชุนไม่ได้รวมกลุ่มกับเจียงไหลและพวกพ้องตั้งแต่แรก
ในช่วงแรก ลำดับพรสวรรค์ของเธอไม่เป็นที่นิยมเอาเสียเลย นอกจากมีความแม่นยำแค่ 50 เปอร์เซ็นต์แล้ว