หลินซีว่างชะงักฝีเท้า มองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ
กลุ่มควันดำถูกบางสิ่งบดบังไว้จนมิด
ไม่เพียงขวาง "กระแสเถ้าภูเขาไฟร้อน" ที่กำลังจะโถมเข้ามา ยังบดบังแสงสุดท้ายที่เหลืออยู่อีกด้วย
ซ่า ๆ ซ่า ๆ
คล้ายเสียงเนื้อบนถาดถูกย่างจนส่งเสียงฉ่าและน้ำมันกระเด็น
ยังมีเสียงโลหะกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งตามมา
เจียงไหลเองก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงชั่วขณะนี้เช่นกัน
เธออยากหันกลับไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สถานการณ์ตรงหน้าไม่เปิดโอกาสให้หยุดแม้แต่นิดเดียว
ค้อน "ค้อนไว้อาลัย" ในมือฟาดใส่ขอบเขตตรงหน้าอีกครั้งอย่างไม่คิดชีวิต!
ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ แม้แต่การหายใจก็ยังกลายเป็นการทรมาน
ลำคอแห้งผากจนแทบจะติดกัน ริมฝีปากที่แตกถูกคลื่นความร้อนแผดเผาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
กลิ่นกำมะถันเข้มข้นปนกลิ่นสนิมเหล็กจาง ๆ แผ่ซ่านไปทั่วทุกซอกมุมของร่างกาย
เจียงไหลถึงกับรู้สึกว่าได้กลิ่นไหม้จากบนหัว
เส้นผมถูกความร้อนแผดเผาจนขาดและกลายเป็นถ่าน
เธอแทบไม่กล้าจินตนาการเลยว่าใบหน้าของตัวเองจะบัดซบแค่ไหน
ความเจ็บปวดแสนสาหัสในตอนแรกชาชินไปนานแล้วท่ามกลางความร้อนระอุ
“อีกนิดเดียว!”
เสียงของหลินเจ้าเหย่แหบพร่าจนแทบฟังไม่เป็นคำ เลือดกำเดาหยดลงทีละหยด
กระแทกพื้นทรายสีเทาดำจนเกิดจุดสีเข้มขึ้นทีละจุด
ในที่สุด—
พลังโจมตีของทุกคนก็ประสานกันกระแทกลงไป เสียง “กร๊อบ” เบา ๆ ดังขึ้นราวกับเสียงสวรรค์
ม่านพลังกั้น "เข้าได้แต่ออกไม่ได้" แตกสลายแล้ว!