เจียงไหลมอง 002 ที่จู่ ๆ ก็คลั่งตื่นเต้นขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ
แล้วค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมา
รับมือยากจริง ๆ
วิธีคิดของหมอนี่ไม่ใช่สิ่งที่คนปกติจะเข้าใจได้เลย
ไม่มีทางคาดเดาได้ว่าเขาจะทำอะไรต่อ หรือเป้าหมายโจมตีคนถัดไปจะเป็นใคร
อย่างเช่นตอนนี้ เมื่อครู่ 002 ยังส่งยิ้มบ้าคลั่งให้เจียงไหลอยู่เลย
แต่เพียงชั่วพริบตา เขาก็หันไป—
มองหลินเจ้าเหย่ที่ยืนอยู่บนกำแพงเมืองด้านหลังมาตลอด
002 หรี่ตา สำรวจอีกฝ่าย
ปีกโลหะที่ห้อยลงมาแตะพื้นเบา ๆ เป็นจังหวะ
เกิดเสียงดัง “กึก” “กึก” “กึก” แผ่วเบา
“ว้าว ว้าว ว้าว” 002 เผยรอยยิ้มเกินจริง “ที่แท้ก็เป็นสายพลังจิตนี่เอง”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังลิ้มรสอะไรบางอย่าง “อืม...”
002 ชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว ปลายนิ้วชี้กวาดมองหลินเจ้าเหย่ตั้งแต่หัวจรดเท้า
ราวกับกำลังผ่าอีกฝ่ายออกดูทั้งตัว
“โครงสร้างของเราเหมือนกัน...”
“นายก็เป็น ‘สายพันธุ์ต่างถิ่น’ เหมือนกันนี่นา”
เขาทำท่าราวกับเด็กที่เพิ่งค้นพบของเล่นชิ้นใหม่ น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความคาดหวัง
“เมื่อกี้นายใช้พลังจิตโจมตีฉันใช่ไหม ใช่ไหม ใช่ไหม?”
สีหน้าของหลินเจ้าเหย่ซีดลงเล็กน้อย
ที่จริงแล้วความสามารถสายจิตไม่ได้ร้ายกาจเกินคาดอย่างที่คิด
โดยเฉพาะเมื่อนำมาใช้โจมตี
เขาโจมตี 002 ไปสองครั้ง พลังที่สะสมอยู่ในร่างก็ถูกใช้ไปเกินครึ่งแล้ว
พูดให้เข้าใจง่ายก็คือ—